است[١] و خطاب «صُومُوا» علاوه بر روزهاِیِی که روزه‌اش مستحب است،[٢] به هر روزِی عدا ِیوم الأضحِی و ِیوم الفطر[٣] تعلق مِی‌گِیرد و ساِیر اِیام را نِیز تحت اِین ملاک قرار مِی‌دهد. در رواِیتِی آمده است: «إنّ اللهَ تبارکَ و تعالِی ِیقولُ: ”الصَّومُ لِی و أنا أَجزِِی بِه“»[٤] ِیا «أنا أُجزِی بِه»؛ که بنا بر قرائت دوم حاوِی معناِی بسِیار بالاِیِی است.[٥] اجرِی که براِی روزه‌دار در اِین رواِیت ذکر شده مختص به ماه مبارک نِیست و شامل همۀ موارد صوم صائمِین مِی‌شود.

[١]. رجوع شود به وسائل الشِیعة، ج ١٠، ص ٣٩٥.

[٢]. مانند اِیام مشخص در هر ماه، نُه روز اول ذِی‌الحجّه، ماه رجب و شعبان، غدِیر، مبعث و ساِیر اِیام متبرکه.*

* وسائل الشِیعة، ج ١٠، ص ٣٩٥.

[٣]. وسائل الشِیعة، ج ١٠، ص ٥١٤:

«عن الصّادقِ، عن آبائِه علِیهمُ السّلامُ فِی وصِیّةِ النبِیِّ صلِّی اللهُ علِیهِ و آلِهِ و سلّمَ لِعلِیٍّ علِیه السّلام، قال: ”ِیا علِیُّ، صومُ الفطرِ حرامٌ و صومُ ِیومِ الأضحِی حرامٌ“.»

ترجمه: «امام صادق علِیه السّلام ازپدرانشان رواِیت مِی‌کنند که در وصِیت رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله و سلّم به امِیرالمؤمنِین علِیه السّلام آمده است که فرمود: ”اِی علِی، روزه گرفتن در روز عِید فطر حرام است، و روزه در روز عِید قربان نِیز حرام است.» (محقق)

[٤]. من لا ِیحضره الفقِیه، ج ٢، ص ٧٥.

[٥]. رجوع شود به المِیزان، ج ٢، ص ٢٥. أنوار الملکوت، ج ١، ص ٤٧:

«علماء را در معنِی «أجزِی به» خلاف است: بعضِی به صِیغۀ معلوم خوانده‌اند، ِیعنِی من خودم بنفسه جزاِی روزه‌دار را مِی‌دهم؛ و بعضِی به صِیغۀ مجهول، ِیعنِی من خودم جزاِی روزه‌دار هستم. و در‌هر‌صورت معنِی بسِیار عالِی است: اما اگر «أجزِی بِه» خواندِیم، پس براِی شرافت روزه همِین بس که در مِیان عبادات و نُسُک، خدا خود را بنفسه پاداش‌دهندۀ اِین فرِیضه دانسته است؛ و اگر «أُجزِی بِه» خواندِیم، ِیعنِی هِیچ نعمتِی و هِیچ درجه از درجات جنت سزاِی روزه‌دار نِیست‌ مگر ذات مقدس او جلّ‌و‌علا که به نفس شرِیفِ خود جزاِی اوست.

و از اِینجا استفاده مِی‌شود که راه وصول به لقاِی خداوند و فناِی در ذات او که از لوازم جزاِی روزه باشد، بدون روزه مِیسور نِیست.»