کسِی مدعِی وحِی و عصمت در کلمات محِیِی‌الدِین و مولانا جلال‌الدِین بلخِی ـ قدّس سرّهما ـ نشده است و سکۀ عصمت و طهارت فقط به‌نام چهارده نفر زده شده است و بر‌اِین‌اساس مطالب اِین‌گونه از بزرگان آنجا که با موازِین متقن و ضرورِی و غِیر قابل تردِید مکتب اهل‌بِیت موافق بود مِی‌پذِیرِیم و بر دِیده مِی‌گذارِیم و هر کجا که با آن موازِین در تعارض بود آن را نخواهِیم پذِیرفت، و حمل بر اشتباه و ِیا محمول بر موضع تقِیه مِی‌نماِیِیم.

مگر فقهاء ما در طول تارِیخ فقه که با فتاوا و احکام متقابل صد‌و‌هشتاد درجه‌اِی حکم صادر مِی‌نمودند و هنوز نِیز ادامه دارد کار خلافِی کرده‌اند؟ آِیا آن فقِیهِی که با فتواِی مماثل با فتواِی عامه حکمِی صادر نماِید سنِّی مِی‌شود؟

تذکر به اِین نکته بسِیار ضرورِی و به‌جاست که هرکسِی باِید در حدّ تخصص و مِیزان معرفت و سعۀ مطالعاتش بر مسائل و قضاِیا قضاوت کند و پا از حرِیم مجاز بِیرون نگذارد و موجب وهن و استخفاف شخصِیت خوِیش نگردد و دخالت در قضاوت را به عهدۀ متخصص آن فن بگذارد و از اظهار نظر بِیجا پرهِیز نماِید. کسانِی که داراِی موقعِیت خاص و معروفِیت وِیژه‌اِی مِی‌باشند قطعاً رعاِیت اِین وظِیفه و تعهد به اِین تکلِیف در آنان مضاعف خواهد شد.

آنهاِیِی که از روِی عدم اطلاع و ِیا اعمال غرض و عناد اشعار حضرت مولانا را برخلاف معناِی صحِیح و متقن خود تفسِیر و توجِیه مِی‌کنند باِید بدانند که با اِین کار نه از شخصِیت و موقعِیت مولانا کاسته خواهد شد که بر صلابت طرِیق و اتقان مبانِی او مِی‌افزاِیند و حقانِیت او را علناً به اثبات مِی‌رسانند و مظلومِیت او را بر همگان ثابت مِی‌نماِیند و متقابلاً از اعتبار و اتقان خود در برابر اهل فضل و دراِیت مِی‌کاهند، و موجب سخرِیه و مضحکۀ اهل خرد و اندِیشه مِی‌شوند و بهانۀ خرده‌گِیرِی و طعنه را به‌دست مترصّدِین مِی‌دهند و در نهاِیت، مکتب فقاهت را در سوِیِی خارج از قلمروِی اتقان و متانت مِی‌نشانند.

پس بر همه احبّه و اعزّه از سروران و فضلاء لازم است که خود را از اِین درِیاِی موّاج معرفت بِی‌نصِیب نگردانند و خوان نعمتِی را که اِین بزرگان براِی ما و امثال ما گسترده‌اند کفران ننماِیند و نعمتِی را که از همۀ افراد از جهت استفاده و استفاضه بدان مستحق‌تر مِی‌باشِیم به‌دست دِیگران نسپرند و خود را از آن بِی‌بهره نسازند؛ إن‌شاء‌الله.

* مثنوِی معنوِی، دفتر اول.

** بحار الأنوار، ج ٣٠، ص ٥٣٥.»