رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢٧ - اهمِیت زِیارت امام علِیه السّلام در مقاِیسه با واجبات

اهمِیت زِیارت امام علِیه السّلام در مقاِیسه با واجبات

شخصِی در نماز جمعه گفته بود:

براِی چه به زِیارت امام رضا مِی‌روِید؟! به نماز جمعه بِیاِیِید که نماز جمعه واجب است و زِیارت امام رضا مستحب!

واقعاً انسان چه باِید بگوِید؟! درست است که در فروع فقهِی ما چِیزِی به‌نام وجوب زِیارت امام رضا و ساِیر ائمه علِیهمالسّلام نِیامده است، اما مطرح کردن اِین مطلب به اِین‌صورت صحِیح است؟! آِیا همان‌طور که پاِی راست در مسجد گذاشتن و خوردن پِیاز در غِیر از شب جمعه استحباب دارد، زِیارت امام رضا علِیهالسّلام نِیز مستحب است؟!

آخر اِین چه حرفِی است که مِی‌زنِید؟! واقعاً باِید شرم کرد! هرچه مِی‌خواهِید بگوِیِید، اما دِیگر به ائمه علِیهم‌السّلام کارِی نداشته باشِید؛ بگذارِید خود اِین مردم تکلِیفشان را با امامشان روشن کنند.

به‌جاِی اِینکه همۀ مردم را به زِیارت امام رضا علِیهالسّلام سوق دهِید و بگوِیِید که مبادا زِیارت امام را ترک کنِید، غصۀ نمازجمعۀ خود را مِی‌خورِید که خلوت نشود؟! تو و امثال تو از اِین نکته غافلِید که مردم به‌جهت پِیوند قلب با ولاِیت، به‌سمت امام رضا ـو نه جاِی دِیگرـ مِی‌روند، و اِین پِیوند و کشش قلبِی را نه‌تنها تو، بلکه بالاتر از تو هم نمِی‌توانند از مردم بگِیرند؛ همان‌طور که در اول محرم تصرفِی در نفوس و قلوب مِی‌شود و ِیک‌دفعه از بچۀ شِیرخوار گرفته تا پِیرمرد

[١]* مشمار چرا‌که چه‌بسا همان اطاعت موجب خشنودِی و رضاِیتش گردد، درحالِی‌که تو نمِی‌دانِی. و سخط و غضب خود را در معصِیت خود پنهان نموده است؛ پس چِیزِی از معصِیت او را کوچک مشمار که چه‌بسا همان معصِیت موجب خشم و غضبش گردد، درحالِی‌که تو نمِی‌دانِی. و اجابت خود را در دعا پنهان نموده است پس چِیزِی از دعا به درگاه او را کوچک مشمار؛ چرا‌که شاِید همان دعا موجب اجابتش گردد، درحالِی‌که تو نمِی‌دانِی. و ولِیّ خود را در مِیان بندگانش مخفِی نموده است، پس هِیچ بنده‌اِی از بندگانش را کوچک مشمار که شاِید ولِیّ خدا باشد و تو ندانِی.“» (محقق)