رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٨١ - وجود ادعِیۀ غِیرصحِیحه در صحِیفۀ سجادِیه با وجود اطلاع مدوِّنِ آن

وقتِی مطلبِی را از شِیخ حرّ عاملِی در سِیصد سال پِیش از وسائل‌الشِیعه مِی‌خوانِیم، دِیگر به قدمت چندصد‌سالۀ آن کارِی نداشته باشِیم؛ بلکه باِید اِین رواِیت را به هزارودوِیست سال پِیش برگردانِیم و ببِینِیم که در آن موقع به چه صورتِی نقل شده است. بنابراِین هر رواِیتِی که صدوق و شِیخ و دِیگر علماء در کتب خود نقل کرده‌اند، مورد توجه نخواهد بود و انسان باِید شخصاً به بررسِی آن رواِیت بپردازد.

اگر الان موسِی‌بن‌جعفر علِیهما‌السّلام حضور داشتند و ما سؤال مِی‌کردِیم که آِیا شما اِین مطلب را به علِیّ‌بن‌ابِی‌حمزه فرمودِید و حضرت مِی‌فرمودند من به‌هِیچ‌وجه چنِین مطلبِی را نگفته‌ام، دراِین‌صورت چه پاسخِی دارِیم؟! چرا با وجود اِین‌همه رواِیاتِی که از ائمه علِیهمالسّلام وارد شده است، فقط باِید امام کاظم علِیهالسّلام چنِین تجوِیزِی فرموده باشند؟! اِین‌ نکتۀ مهم براِی انسان شبهۀ جدِی اِیجاد مِی‌کند که مبادا اِین رواِیت مدخوله باشد.[١]

اِینها نکات دقِیق استنباط است، که انسان چطور از لابه‌لاِی ادله بتواند منظور و مقصود کلام را استخراج کند.

الحمدُ للّهِ ربِّ العالمِین

[١]. تلمِیذ: بنابراِین مطلب، آِیا مسئلۀ حسن فاعلِی نِیز زِیر سؤال مِی رود؟

استاد: بله، اِین رواِیت محلّ اشکال است و اِین مسئله تنها برفرض صحِیحه و موثقه بودن، به حسن فاعلِی برمِی‌گردد.