جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٦١٦ - تساوى پيامبر
پسرش سوخت و عرض كرد: «پروردگارا! همانا پسرم از خاندان من است»[١]؛ يعنى خويشاوندى سبب دلسوزى او گرديد، ولى رسول خدا- ٦- وقتى كه خداوند سبحان او را امر به جنگ كرد، شمشير انتقامش را به روى خويشاوندانش كشيد، و شفقت و مهربانى خويشاوندى، او را تحريك نكرد و زمانى كه از نيامدن باران نزد او شكايت كردند، به آنان احسان نمود و بر ايشان دعا كرد تا هفت روز براى آنان باران نازل شد به حدى كه از حضرت تقاضا كردند تا كمتر ببارد و جريان آن را قبلا متذكرشدهايم[٢].
(١) و اگر خداوند متعال در باره حضرت نوح فرمود: «همانا او بنده بسيار شاكرى بود»[٣] در مورد پيامبر اكرم- ٦- فرمود: «نسبت به مؤمنين بسيار رئوف و مهربان است»[٤]، «و ما تو را نفرستاديم مگر آنكه رحمت بر عالميان باشى»[٥].
و اگر خداوند سبحان حضرت ابراهيم- ٧- را به «دوستى» و صميميّت خود مخصوص گردانيد و آن را موجب فضيلت و برترى او قرار داد و فرمود:
«خداوند، ابراهيم را به مقام دوستى خود برگزيد»[٦]، خداوند متعال محبت و دوستى را براى محمّد- ٦- جمع كرده است در آنجا كه حضرت فرمود: ولى صاحب شما دوست و حبيب خداست و در قرآن آمده است: «از من تبعيت و پيروى كنيد تا خداوند شما را دوست بدارد»[٧].
عبد اللَّه بن ابى الحمساء مىگويد: قبل از بعثت، بين من و محمّد- ٦- داد و ستدى بود، مقدارى طلبكار شدم به او گفتم: همين جا باش و من بر مىگردم. آن روز و روز بعد، فراموش كردم كه برگردم. پس در روز سوّم نزد او آمدم و ديدم كه او همان جا منتظر من است. براى او جريان را گفتم (كه فراموش
[١] سوره هود، آيه ٤٥.
[٢] الخرائج و الجرائح: ١/ ٥٨، حديث ٩٩.
[٣] سوره اسراء، آيه ٣.
[٤] سوره توبه، آيه ١٢٨.
[٥] سوره انبياء، آيه ١٠٧.
[٦] سوره نساء، آيه ١٢٥.
[٧] سوره آل عمران، آيه ٣١.