جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٥٥٩ - تغسيل پيامبر
باز فرمود: آن علمى كه خداوند براى آدم فرستاده است به همان حال نزد ماست و از ميان ما عالمى از دنيا نمىرود مگر اينكه كسى را كه علم او را بداند، جانشين خويش بگذارد و علم همين طور به ارث مىرسد[١] پس وقتى كه اين گونه شد، هر حديثى كه ياران ما روايت مىكنند و بزرگان ما در معجزاتشان و نشانههايشان مىنويسند، محال نيست كه خدا آن را براى تأييد آنها انجام دهد و لطفى باشد براى خلق؛ چون آنها طرح نمىشوند و مورد قبول واقع مىشوند. و من كسى را كه اين كتاب را مشاهده مىكند سفارش مىكنم كه با نظر انصاف به آن نظر كند و اختلاف ننمايد تا اينكه شمشير از غلاف بيرون نيايد.
على (ع) و تشخيص اهل حق و باطل
(١) ٩- قطب راوندى به اسنادش از على بن ابى طالب- ٧- روايت مىكند كه فرمود: رسول خدا- ٦- به من دستور داد وقتى كه آن حضرت وفات كرد، هفت مشك آب از «چاه غرس»[٢] بياورم و با آن او را غسل دهم و هنگامى كه او را غسل دادم و فارغ شدم هر كس را كه در خانه بود بيرون كردم. وقتى كه همه را خارج نمودم فرمود: دهانت را در دهان من بگذار و بپرس از آنچه تا روز قيامت از فتنهها واقع مىشود به تو خبر خواهم داد.
على- ٧- مىفرمايد: اين كار را كردم. از آنچه تا روز قيامت رخ مىداد به من خبر داد. پس هيچ فتنهاى نيست كه واقع شود و من اهل حق را از اهل ضلالت تشخيص ندهم.
تغسيل پيامبر ٦ توسط على (ع)
(٢) ١٠- سعد بن عبد اللَّه از على- ٧- روايت مىكند كه رسول خدا- صلّى
[١] بحار الانوار: ٢٦/ ١٩٨، حديث ١٠.
[٢]« چاه غرس» در قبا مىباشد( معجم البلدان، ٤/ ١٩٣).