جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٦٠٩ - در معجزات اخلاقى امام موساى كاظم(ع)
(١)
در معجزات اخلاقى امام موساى كاظم (ع)
(٢) در او خصلتهاى فضيلت و كمال فوق العادهاى جمع بود. از امام صادق- ٧- در مورد صاحب امر امامت بعد از او سؤال شد كه كيست؟ فرمود:
صاحب اين امر امامت، لهو و لعب نمىكند.
در اين هنگام موسى- ٧- با حيواناتى وارد شد در حالى كه به آنها مىگفت: «براى پروردگارتان سجده كنيد». امام صادق- ٧- او را گرفت و به سينهاش چسبانيد و فرمود: پدرم و مادرم به فداى كسى كه لهو و لعب نمىكند.
او با فضيلتترين فرزندانم و برترين كسى است كه بعد از من جانشينم مىباشد، او قائم مقام من و حجّت خداوند بر ساير مخلوقات بعد از من است[١].
او عابدترين، با فضيلتترين و دانشمندترين و با سخاوت و با كرامتترين مردم زمان خودش بود، نماز شب مىخواند و آن را متصل به نماز صبح مىكرد و تعقيبات و دعاهايش تا طلوع آفتاب ادامه داشت و براى عظمت خداوند به زمين افتاده و سجده مىكرد و تا نزديك زوال آفتاب سر از سجده بر نمىداشت. هنگام شب به فقراى مدينه سركشى و از آنان دلجويى مىكرد و سبدى كه در آن مواد غذايى، پول، آرد و خرما بود، براى آنان بر دوش خود حمل مىكرد.
پدرش امام صادق- ٧-، پسرش عبد اللَّه (برادر امام كاظم) را سرزنش و نصيحت مىكرد و مىفرمود: چرا مانند برادرت «موسى» نمىباشى؟ به خدا من در چهره او نور مىبينم.
عبد اللَّه مىگفت: اين چگونه است تعجب مىكنم! مگر پدر من و او و دودمان من و او يكى نيست؟! امام صادق- ٧- فرمود: او از جان من است و تو پسرم هستى[٢].
[١] اثبات الهداه: ٥/ ٤٨٧، حديث ٤٨. عوالم: ٢١/ ٣٧، حديث ٨. كافى: ١/ ٨٧، حديث ١٥( با كمى تغيير).
[٢] عوالم: ٢١/ ٥٠، حديث ٢.