جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٧٢٢ - پاسخ و ابطال سخنان منكرين نبوت و امامت
و نيز خداوند به پيامبرش فرموده: وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ[١]، در حالى كه دندان پيامبر را شكستند [شهيد كردند] و سرش را زخمى نمودند.
و نيز در قرآن مجيد آمده است: ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ[٢]، در حالى كه مردم هميشه دعا مىكنند ولى اجابت نمىشود.
و نيز: فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ[٣]، و اين دليل است بر اينكه- نعوذ باللَّه- محمّد- ٦- به آنچه داشته مطمئن نبوده و مردم را به سوى كسانى كه خود شاهد بوده است كه آنان كتمان حق مىكردند و باطل مىگفتند، حواله داده در حالى كه آنان نزد او غير ثقه در ادّعا و خبر بودند.
پاسخ و ابطال سخنان منكرين نبوّت و امامت
(١) پاسخ از آنچه گفتيد اوّلا اين است كه: تأويل چيزى كه حكايت كرديد غير از آن چيزى است كه توهم نموديد. اينكه كفّار بر مؤمنين سلطه ندارند؛ يعنى در اقامه حجّت سلطه ندارند و نمىتوانند دليل اقامه كنند و دين مؤمنين را باطل نمايند و منظورش قهر و غلبه ظاهرى نيست. و اين معناى اين آيه است كه مىفرمايد:
لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ[٤] يعنى با دليل و حجّت نه با قهر و غلبه.
و يحيى بن زكريّا هنگام كشته شدن حجّتش بر قاتلانش ثابت بود و با دليل و حجّت پيروز بود، گر چه در ظاهر مغلوب گرديده بود و اين هم دليل بطلان دين و فساد طريقهاش نمىشود.
اما در مورد آيه: إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ، دو پاسخ دارد: يكى اينكه منظورش فقر جنسى بوده كه با نكاح غنى مىشود. و ديگرى اينكه خداوند غالب حالها را مراعات كرده و بعد از ازدواج پيامبر به خديجه فرمود: وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى[٥]؛ يعنى تو را با مال او غنى ساخت.
[١] سوره مائده، آيه ٦٧.
[٢] سوره غافر، آيه ٦٠.
[٣] سوره نحل، آيه ٤٣ و انبياء، آيه ٧.
[٤] سوره توبه، آيه ٣٣.
[٥] سوره ضحى، آيه ٧.