جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٥٨٦ - الطاف بيكران الهى
نمود. به او گفتيم: اگر از آبى كه مولاى ما سيرابمان ساخت مىخوردى از گوارا بودن آن شگفتزده مىشدى.
گفت: رفيق شما پيامبر است؟ گفتيم: نه. جانشين پيامبر است. راهب همراه ما نزد حضرت على- ٧- آمد. حضرت وقتى او را ديد فرمود: شمعون! راهب گفت: آرى، اين نامى است كه مادرم بر من نهاد و كسى جز خدا آن را نمىدانست. نام اين چشمه چيست؟ حضرت فرمود: نامش «چشمه راحوما» است.
چشمهاى از بهشت كه سيصد پيامبر و سيصد وصى و جانشين پيامبر از آن نوشيدهاند و من آخرين جانشينانى بودم كه از آن نوشيدم.
راهب گفت: من در همه كتابها همين را يافتم. شهادت مىدهم كه جز خداى يگانه خداى ديگرى نيست و محمّد- ٦- رسول و فرستاده خداوند است و تو جانشين محمّد- ٦- هستى.
آنگاه حضرت- ٧- فرمود: به خدا قسم! اگر مردى از ما روى پلى بايستد و آنگاه اين امت بر او وارد شوند نامها و نسبهايشان را به آنان خواهد گفت[١].
الطاف بيكران الهى
(١) ٦٠- امام جعفر صادق- ٧- در باره اين آيه شريفه: «و اين گونه ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم نشان داديم»[٢]، فرمود: خداوند آسمانها را براى ابراهيم گشود تا به ما وراى عرش نگاه كند. و زمين را برايش شكافت تا حد فاصل ميان زمين و هوا را بنگرد. و با محمّد- ٦- نيز چنين كرد و من ولىّ شما و ائمه بعد از او را مىبينم كه براى او نيز چنين چيزى رخ مىدهد[٣].
[١] امالى صدوق: ١٥٥، حديث ١٤. بحار: ٨/ ٥٣٠ و ٤١/ ٢٧٨ حديث ٤.
[٢] سوره انعام، آيه ٧٥.
[٣] بحار: ١٢/ ٧٢، حديث ١٨.