جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٤٩٧ - گناه كبيره و نابخشودنى
محو و اثبات اشيا
(١) ٩- باز ابو هاشم روايت مىكند كه: محمّد بن صالح ارمنى از امام حسن عسكرى- ٧- در باره اين آيه پرسيد: يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ[١].
حضرت فرمود: آيا محو نمىكند مگر آنچه كه هست؟ و ثابت نمىكند آنچه كه نيست؟
با خود گفتم: اين خلاف سخن هشام بن حكم است كه گفته: او (خدا) به چيزى عالم نيست تا اينكه به وجود بيايد! كه حضرت رو به من كرد و فرمود: متعال است خدايى كه پيش از وجود اشيا به آنها عالم است.
گفتم: گواهى مىدهم كه تو حجّت خدا هستى.
گناه كبيره و نابخشودنى
(٢) ١٠- ابو هاشم مىگويد: از آن حضرت شنيدم كه فرمود: از گناهانى كه بخشيده نمىشود اين است كه انسان بگويد: اى كاش! به غير از اين گناه، مؤاخذه نمىشدم.
با خود گفتم: اين سخت است و بايد انسان هر گناه را از خود بزدايد.
حضرت فرمود: راست گفتى اى ابو هاشم! به آنچه كه با خود گفتى ملازم باش؛ چون شرك، مخفىتر از راه رفتن مورچه بر روى سنگ سياه در شب تاريك است[٢].
[١] يعنى:« خداوند آنچه را كه بخواهد محو و هر چه را بخواهد اثبات مىكند و ام الكتاب نزد اوست»،( سوره رعد، آيه ٣٩).
[٢] بحار الانوار: ٥٠/ ٢٥٠، حديث ٤.