جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٨٠٤ - نشانههاى ظهور حضرت مهدى(عج) از زبان امام باقر(ع)
گرفته شد و دست و پايش قطع گرديد و به دار آويخته شد، سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمود: «آيا گمان مىكنيد كه وارد بهشت مىشويد بدون امتحاناتى كه بر پيشينيان شما آمد، بر آنان رنج و سختيها رسيد و همواره پريشان خاطر و هراسان بودند[١].
و حضرت فرمود: جداشوندگان (يا گمشوندگان) از بسترهايشان (يا از جا برخاستگان) ٣١٣ مرد به تعداد اهل بدر هستند كه تا صبح خود را به مكه مىرسانند و آن قول خداى تعالى است كه مىفرمايد: «هر كجا باشيد خداوند همه شما را مىآورد»[٢] و آنان اصحاب قائم- عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف- هستند.
و فرمود: هنگامى كه بنى عباس شهرى در كنار رود فرات بنا كنند، بعد از آن يك سال بيش باقى نمىمانند[٣].
نشانههاى ظهور حضرت مهدى (عج) از زبان امام باقر (ع)
(١) ٦٢- امام محمّد باقر- ٧- به جابر جعفى فرمود: از زمين حركت نكن و در جاى خود بنشين و جابجا نشود تا علامات ظهورى را- كه آنها را درك نمىكنى و در آن زمان نخواهى بود- براى تو بيان كنم: اختلاف بنى عباس، منادى كه از آسمان ندا مىدهد، صدايى كه از جانب دمشق به شما مىرسد و قريهاى از قريههاى شام به نام «جابيه» در زمين فرو مىرود. گروهى از برادران ترك خروج مىكنند تا اينكه در «جزيره» فرود مىآيند. جمعى از روم خروج نموده و پيش مىآيند و در «رمله» فرود مىآيند، در آن سال اختلافات بسيارى در تمام روى زمين ايجاد مىشود، نخستين سرزمينى كه خراب مىشود «شام» است، سپس مردم با سه پرچم مختلف با هم كشمكش و اختلاف مىكنند، يك پرچم سرخ و سفيد، ديگرى سياه و سفيد و سوّمى پرچم سفيانى مىباشد[٤].
[١] سوره بقره، آيه ٢١٤.
[٢] سوره بقره، آيه ١٤٨.
[٣] كمال الدين: ٢/ ٦٥٤، حديث ٢١.
[٤] ارشاد: ص ٤٠٥. كشف الغمه: ٢/ ٤٠٩. وسائل: ١١/ ٤١، حديث ١٦.