جلوههای اعجاز معصومین - راوندی، قطب الدین - الصفحة ٦٢ - بشارتهاى رهبانان در باره بعثت پيامبر اسلام
اهل آسمان و زمين، آباد مىگردانم.
(١) گروه گروه به طرف او مىآيند و صدايشان را به تكبير و تلبيه بلند مىكنند. و هر كس مكّه را زيارت كند و نيّتش من باشم، او مرا زيارت كرده و مهمان من است و بر من فرود آمده است. و بر من واجب است كه از كراماتم به او تحفه بدهم. شرف، بزرگى و رفعت اين خانه را به يكى از فرزندان تو «ابراهيم» قرار مىدهم. و اين خانه را به دست او آباد مىگردانم. آبش را به دست او جارى مىسازم. حل[١] و حرمش[٢] را به او نشان مىدهم.
مشاعرش[٣] را به او ياد مىدهم. ملتها او را زيارت مىكنند تا اينكه اين همه، نصيب پيامبرى از اولاد تو مىشود كه او را «محمّد» مىنامند. او خاتم پيامبران است، او را از ساكنين و واليان كعبه قرار مىدهم»[٤].
از نشانههاى پيامبرى حضرت محمّد- ٦- اسم مبارك اوست؛ چون خداوند كسى را قبل از او به اين اسم نخوانده است، چنان كه در مورد، يحيى، ابراهيم، اسحاق، يعقوب، صالح و ديگر انبيا همين قضيه، صادق است، يعنى:
كسى قبل از آنها به اين اسامى ناميده نمىشد[٥].
بشارتهاى رهبانان در باره بعثت پيامبر اسلام ٦
(٢) ١٠١- سراقة بن جعشم مىگويد: براى تجارت به شام مىرفتيم كه نزديك دير عابدى فرود آمديم. راهب از دير، پايين آمد و به ما گفت: شما كيستيد؟ گفتيم:
قومى از قريش. گفت: آگاه باشيد! به زودى در ميان شما پيامبرى مبعوث خواهد شد كه اسمش «محمّد» است. وقتى به مكه برگشتيم، پسرانى متولد شدند ولى فقط اسم پيامبر را «محمّد» گذاشتند[٦].
[١] به غير حرم« حلّ» مىگويند.
[٢] به مكّه و محدوده آن« حرم» مىگويند كه داراى احكام مخصوصى است.
[٣] مشاعر، همان مناسك و اعمال مكّه است.
[٤] بحار: ١٥/ ٢١٣.
[٥] بحار: ١٥/ ٢١٣.
[٦] بحار: ١٥/ ٢١٤، حديث ٢٦.