عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧٥ - عبادت و بندگى براى ارتقاى انسان

عظمت خالق و حقارت مخلوق‌

در مكتب انبيا آن چنان بايد با حضرت حق آشنا گردى كه همانند خود انبيا، خداوند در عرش درونت برتر و عظيم‌تر از هر چيز و همه عالم در برابر ديده سرت كوچك و ناچيز آيد، به عبارت ديگر او را با زحمت تحصيل معرفت و عمل صالح درونت تجلى دهى و غير او را مگذارى از مرز ديده سرت بگذرد كه اگر مظاهر فريباى دنيا از ديده بگذرد و به دل راه پيدا كند تو را به اسارت مى‌كشد، نشنيده‌اى كه حضرت مولا در وصف عاشقان الله فرموده است:

عظم الخالق فى انفسهم فصغر ما دونه فى اعينهم‌[١].

آنچه در دنياى جان آنان بزرگ است فقط خداست، و هر چه جز او باشد در ديده آنان و تماشاگه آنان كوچك است.

به خاطر درك عظمت دوست است كه فريب هيچ برنامه‌اى را نمى‌خورند و شيئى از اشيا چه جاندار، چه بى‌جان كمترين اثرى در آن بزرگوران نمى‌گذارد.

عبادت و بندگى براى ارتقاى انسان‌

انبياى عظام الهى تكاليف و مسؤوليت‌هايى را تحت عنوان عبادت و بندگى بر انسان واجب كردند تا وى را از بركت عبادت از مقام حيوانى به مقام بلند ملكوتى ارتقا دهند؛ زيرا راه ارتقايى براى انسان جز از طريق انجام تكاليف عبادى وجود ندارد.

[١] - نهج البلاغة: خطبه ١٩٣؛ بحار الأنوار: ٦٤/ ٣١٥، باب ١٤، حديث ٥٠.