عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٣ - فداكارى ابن سكيت

ممكن است بعضى گفته باشند، يا بگويند كه اينجا جاى تقيه بود و لازم بود ابن‌سكيت براى حفظ جانش از اظهار حق خوددارى كند.

عالم بزرگ ملا محمد تقى مجلسى رحمه الله در جواب اينان مى‌گويد:

اين‌گونه مردان بزرگ، مسئله تقيه و وجوب آن را خيلى خوب مى‌دانستند، ولى در اين‌گونه موارد آن چنان در برابر باطل به غضب مى‌آمدند كه گويى اختيار از كفشان مى‌رفت و تحمل شنيدن اباطيل مردم پست را عليه حق از دست مى‌دادند و در حاليكه مى‌دانستند دفاع آنان از حق منجر به شهادت آنان مى‌شود، اقدام به بيان حق مى‌نمودند چنان كه ابن‌سكيت اقدام كرد.

كتاب گرانقدر «روضات الجنات» از شهيد ثانى آن فقيه بزرگ نقل مى‌كند:

خود را در راه خدا به اختيار در معرض كشته شدن قرار دادن، در حالى كه اين قتل سبب سربلندى و عزت اسلام باشد از برنامه‌هاى نيكوست.

آنجا كه دين و اصول آن در معرض خطر است، يا آنجا كه مقاومت انسان سبب تداوم فرهنگ حق و كرامت اسلام است جاى تقيه نيست، بلكه جاى امر به معروف و نهى از منكر و ترك صلح و سازش است، در اين زمينه روايت مهمى وارد شده به اين مضمون:

قال اميرالمؤمنين ٧: ان الله تعالى ذكره لم يرض من اوليائه ان يعصى فى الارض وهم سكوت مذعنون لا يأمرون بمعروف ولا ينهون عن منكر[١].

اميرالمؤمنين ٧ فرموده: خداوند تعالى، به اوليايش سكوت در برابر گناه و ترك امر به معروف و نهى از منكر را رضايت نداده است.

شرايط تبليغ عبارت است از: آگاهى نسبى از اسلام و شناخت معروف و منكر

[١] - الكنى و الالقاب: ١/ ٣٠٩؛ بحار الأنوار: ٣٢/ ٥٢٥، باب ١٢.