عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٠ - شيعه واقعى
امام باقر ٧ بارها مىفرمودند: ياران خود را بزرگ شماريد و آنان را احترام كنيد و به همديگر روى ترش ننماييد و به يكديگر زيان نرسانيد و نسبت به هم حسود نباشيد و از بخل بپرهيزيد و بندگان با اخلاص خدا باشيد.
|
اى دل گشايشى ز در كبريا بخواه |
اخلاص پيشگير و خلاص از ريا بخواه |
|
|
دريوزهاى ز سينه صاحبدلان بكن |
يا همتى ز خاطر اهل صفا بخواه |
|
|
رنج روان شيفتگان را شفا طلب |
درد نهان خستهدلان را دوا بخواه |
|
|
وقت طرب رسيد خلاص از تعب بجوى |
اميد راحت است نجات از بلا بخواه |
|
|
بگشا كف نياز گر از اهل حاجتى |
بيگانه گر نمىدهد از آشنا بخواه |
|
|
خواهى كه بىنياز شوى از نسيم مشك |
بويى ز چين گيسوى او از صبا بخواه |
|
|
منشور ملك صفوت و پروانه رضا |
از مصطفى طلب كن و از مرتضا بخواه[١] |
|
قال: سمعت ابا عبدالله ٧ يقول لاصحابه: اتقوا الله وكونوا اخوة بررة متحابين فى الله متواصلين متراحمين تزاوروا وتلاقوا وتذاكروا امرنا واحيوه[٢].
راوى مىگويد: شنيدم امام صادق ٧ به يارانش مىفرمود: خدا را در همه امور بپرهيزيد و با يكديگر، برادران نيك رفتارى باشيد و در راه خدا به همديگر محبت كنيد، به يكديگر متصل باشيد، به هم رحمت آوريد، همديگر را زيارت كرده و با هم برخورد داشته باشيد، برنامههاى الهى ما را بهم يادآورى نماييد و آن را زنده بداريد.
[١] - عماد فقيه كرمانى.
[٢] - الكافى: ٢/ ١٧٥، باب التراحم والتعاطف، حديث ١؛ بحار الأنوار: ٧١/ ٤٠١، باب ٢٨، حديث ٤٥.