عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥ - شرايط آمر به معروف و ناهى از منكر

برخاست و با عابد به نماز ايستاد، بعد از نماز او را به تعقيب نماز مشغول كرد تا قريب به چاشت شد، تائب برخاست تا بر سر كارى رود و تحصيل معاشى كند.

هنوز كارى فيصل نداده بود كه پيشين شد، آواز داد كه اى تائب! بيا كه وقت نماز است. تائب كار را ناقص گذاشته به خدمت عابد آمد. عابد او را به نماز نافله مشغول كرد و بعد از نافله به واجب و بعد از واجب به سنت عصر و بعد از آن به واجب و بعد به تعقيب تا قريب پسين شده و هم چنين مغرب و نافله‌ها تا قريب به نصف شب.

حاصل آن كه جميع كارهاى تائب منحصر شد به نماز و تعقيب و اوراد و از ساير كارها و تحصيل معاش باز ماند.

در اين وقت به عابد گفت: نماز كار بيكاران است نه كار من كه من طاقت اين‌گونه عبادت ندارم. اين بگفت و عابد را رها كرد و به حال اول خود كه بى‌نمازى بود برگشت.

٦- آمر به معروف و ناهى از منكر بايد از مكر نفس و كيد شيطان غافل نشود.

٧- از حوادث و سوانح روزگار هرچه بر او رو كند ملازم صبر و شكر باشد.

٨- اگر از مردم و كسانى كه در مقام اصلاح ايشان است حركت ناملايمى نسبت به او واقع شود در مقام تلافى و انتقام برنيايد.

٩- شكوه ايشان به كسى نكند.

١٠- از ترشرويى و عبوسى نسبت به مردم خوددارى كند.

١١- از غلظت و تندى احتراز نمايد.

١٢- نيت خود را از اغراض مادى و امور فاسده خالص نمايد.

١٣- عوض تمام زحماتش را فقط و فقط از حضرت دوست بخواهد كه‌ او بهترين تكيه گاه و نيكوترين فرياد رس نسبت به فرياد كنندگان و مسكينان‌