عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٩٤ - صدق در گفتار

رانده شده‌اند، در حالى كه فضل و خشنودى خدا را مى‌جويند وخدا وپيامبرش را يارى مى‌كنند، اينان همان راستگويانند.

صدق چه دنياى لذت بخش و چه شجره پر ثمرى است، صدق چه واقعيت زيبا و چه نهال پربارى است، صدق چه واقعيت شيرين و حال پرقيمتى است، اى كاش! همه مردم ايمان و عمل و اخلاق و گفتار و كردار خود را بر پايه صدق استوار مى‌كردند، تا معناى بهشت آخرت در همين دنيا هم تحقق پيدا كند.

آن كس كه بدون ريا و تزوير و منهاى خدعه و فريب و جداى از مكر و حيله و به دور از تقلب و كينه و همراه با صافى و پاكى و اخلاص و ايمان و آراسته به حسنات و پيراسته از رذايل زندگى مى‌كند و در زندگى خود هدفى جز جلب خشنودى حضرت او ندارد اهل صدق است، صادق كوشش و حركتش در راه محبوب است و وى را در اين راه از سرباختن و ريخته شدن خون باكى نيست.

صدق در گفتار

سخن راست را ارزشى است عظيم كه كسى را بر آن ارزش آگاهى نيست، بهترين كلام در تمام آفرينش كلام راست است، اگر تمام دنيا به يكديگر راست بگويند، مشكلى براى كسى پيش نخواهد آمد.

مايه و سرچشمه اوليه راستگويى ايمان به خدا و سالم بودن قلب از شوائب شرك و رذايل اخلاقى است، لسان صدق كه در آيات قرآن مجيد مطرح است جز با ايمان و اتكال به خدا قابل تحصيل نيست.

دروغگو يا بى‌ايمان است، يا ضعيف، يا ترسو، يا مزور و متقلب و حيله‌گر.

راستى و راستگويى صفت انبيا و اولياى الهى است، اگر بخواهى در آن صف‌