در آن هنگام حضرت به من فرمود: به فضه چه گفتى؟ گفتارم را بازگو كردم، امام فرمود: پدر و مادرم فداى آن انسان با كرامتى كه به عمرش آرد برايش الك نشد و اتفاق نيفتاد كه سه روز متوالى شكم مباركش از نان خالى سير شود، تا مرغ جانش به سوى معبودش به پرواز آمد[١]!

چه شود كه اى شه لافتى نظرى به جانب ما كنى‌		كه به كيمياى نظاره مس قلب تيره طلا كنى‌
يمن از عقيق تو آيتى چمن از رخ تو روايتى‌		شكر از لب تو حكايتى اگرش چو غنچه واكنى‌

به نماز لب تو تكلمى به نماز غنچه تو تبسمى‌		به تكلمى و تبسمى همه دردها تو دوا كنى‌
تو شه سرير ولايتى تو مه منير هدايتى‌		چه شود گهى به عنايتى نگهى به سوى گدا كنى‌
تو به شهر علم نبى درى تو ز انبيا همه بهترى‌		تو غضنفرى و تو صفدرى چه ميان معركه جا كنى‌
تو زنى به دوش نبى قدم فكنى بتان همه از حرم‌		حرم از وجود تو محترم تو لواى دين بپراكنى‌
بنگر وفايى با خطا همه حرف او بود از خدا		كه مباد دست وى از رجا ز عطاى خويش رها كنى‌[٢]

امام على ٧ و خياط

وجود مقدسش به بازار آمد، در حالى كه رياست جامعه اسلامى در كف با كفايت او بود، پيراهنى را براى پوشيدن به سه درهم و نيم خريد، در همان بازار پوشيد، آستينش بلند بود، به خياط فرمود: اين آستين را همان طور كه به دست من است با قيچى كوتاه كن، خياط هر دو آستين را با قيچى بريد، سپس به حضرت عرضه داشت: از تن بيرون كنيد تا سر آستين‌ها را بدوزم، فرمود: احتياج نيست، سپس به حركت آمد و در حال حركت دوبار به خود خطاب كرد: يا على همين پيراهن با اين وضع براى تو كافى است‌[٣]!!

روزى از خانه درآمد، پيراهن وصله‌دارى به تن داشت، به آن حضرت ايراد گرفتند، در پاسخ انتقادكنندگان فرمود: پوششى است كه به قلب خشوع مى‌دهد و مؤمن را با ديدن امامش در پوشيدن چنين لباسى راحت مى‌نمايد[٤].

شمشير امام على ٧‌

روزى به بازار آمد و شمشيرش را در معرض فروش گذاشت و فرياد زد: چه كسى اين شمشير را از من مى‌خرد؟ شمشيرى كه در طول اين مدت غم و غصه از چهره پيامبر زدود، اگر نزد من پولى براى خريد يك پيراهن بود، اين شمشير را نمى‌فروختم‌[٥].

[١] - كشف الغمة: ١/ ١٦٥؛ بحار الأنوار: ٤٠/ ٣٣٣، باب ٩٨، حديث ١٤.

[٢] - كشف الغمة: ١/ ١٧٤؛ بحار الأنوار: ٤٠/ ٣٣٤، باب ٩٨، حديث ١٥.

[٣] - كشف الغمة: ١/ ١٦٥؛ بحار الأنوار: ٤٠/ ٣٣٣، باب ٩٨، حديث ١٤.

[٤] - كشف الغمة: ١/ ١٧٤؛ بحار الأنوار: ٤٠/ ٣٣٤، باب ٩٨، حديث ١٥.

[٥] - كشف اليقين: ٨٧؛ بحار الأنوار: ٤٠/ ٣٣٤، باب ٩٨، حديث ١٥.