عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٣ - عالم ملك و ملكوت

انسان وقتى در برابر بارگاه عظمت و شخصيت انبياى گرامى حق قرار مى‌گيرد، چاره‌اى جز تسليم در برابر آن هاديان راه حق نمى‌بيند و به اين معنا واقف مى‌شود كه رو گردانى از آنان و فرهنگ ثمربخش و سعادت آورشان، عين ضلالت و شقاوت و محض بدبختى و ذلت و باعث درافتادن در چاه هوا و هوس و گرفتار آمدن به دست راهزنان و غولان خطرناك است.

عالم معقول و محسوس‌

پيامبران الهى قرار گرفتگان بين عالم معقول و عالم محسوسند، آن‌ها از جهتى با تمام وجود و در كمال علاقه و عشق و محبت و صفا با حضرت حقند كه در اين جهت فكر و قلب و نفس و روحشان به وسيله عنايات دوست سيراب مى‌شود و از جهتى به اذن خداى مهربان در كمال رحمت و شفقت همراه با خلقند، تا آنان را از جهالت و ضلالت و ذلت و شقاوت نجات بخشند و به راه كمال و رشد و سعادت رهنمون شوند.

چون روى به ملكوت آرند خيال مى‌كنى از خلق و مخلوقات به كلى بى‌خبرند و چون روى به خلق آرند انگار يكى از آنانند.

انبيا واسطه بين حق و خلقند، خداوند مهربان به وسيله آنان در سعادت دنيا و آخرت را به روى خلق مى‌گشايد و به توسط آن بزرگواران به بندگانش فيض بى‌نهايت و رحمت واسعه مى‌رساند، اگر آنان مبعوث به رسالت نمى‌شدند، فيضى از جانب دوست به كسى نمى‌رسيد و احدى از رحمت خاصه الهيه بهره نمى‌برد.

عالم ملك و ملكوت‌

براى قلب پاك انبيا از طرف حضرت رب الارباب دو در باز شده، از يك در آنچه‌