عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٩٩ - نور صدق

و سخن او را باور كرد؛ زيرا در وجود آدم اثرى از دروغ و تقلب نبود.

حضرت حق در سوره طه مى‌فرمايد:

ما با آدم عهد كرده و او را توجه داديم ولى او فراموش كرد و ما براى او عزمى نيافتيم.

و ابليس در اولين مرتبه اين تقلب و خلاف را به كار برد و پيش از او كسى را سابقه اين عمل در ظاهر و باطن نبوده است، پس او به خاطر همين خيانتش دچار خسارت شد و از پاكى و صفا و صدق و درستى آدم در جهت اغوا كردنش نفعى نبرد و وى را از حالت صدق و روحانيت به سبب دروغى كه در جهت مخلد شدنش در بهشت اظهار كرد بيرون نبرد.

صفت صدق حضرت آدم را سودبخش و مفيد واقع شد؛ زيرا او به خاطر صفا و صدق خويش، غير راستى به خود راه نداد و خيال دروغ درباره ابليس نكرد و كذب او را كه در ظاهر صدق مى‌نمود باور كرد.

اين است كه خداى تعالى فرمود: ما از آدم چيزى را كه خلاف پيمان و برنامه او بوده نديديم و هرگز او قصد نافرمانى نداشت و از اين لحاظ بود كه به سبب حيله و دروغ ابليس، از مقام برگزيدگى او چيزى كم نشد.