عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤ - هواى نفس در آيات و روايات

نيك و معارف، هر كه اين چهار چيز دارد آدمى است و هر كه ندارد نه آدمى است، هر كه اين چهار چيز به كمال رسانيد او انسان كامل است.

براى تزكيه نفس و تصفيه قلب و عروج به مراتب عاليه آن راه‌هايى است كه جز با سير و حركت در آن راه‌ها وصول به آن مراتب ممكن نيست.

كوشش و زحمت در اين مرحله، جهاد اكبر و بالاترين عبادت و داراى بهترين اجر و ثواب اخروى است.

كسى كه نفس و هوا بر او غالب است، از تمام آن حقايق و مدارج و مراتب و ثواب‌ها محروم و براى ابد در مرتبه حيوانيت باقى است و شكى در اين مسئله نيست كه پيروى از هوا و هوس و شهوات و غرايز خارج از حدود الهى از اقسام شرك خفى است.

هواى نفس در آيات و روايات‌

[أ فرأيت من اتخذ إلهه هواه و أضله الله على علم و ختم على سمعه و قلبه و جعل على بصره غشاوة فمن يهديه من بعد الله أ فلا تذكرون‌][١].

پس آيا كسى كه معبودش را هواى نفسش قرار داده ديدى؟ و خدا او را از روى علم و آگاهى خود [بر اين كه شايسته هدايت نيست‌] گمراه كرد، و بر گوش و دلش مهر [تيره بختى‌] نهاد، و بر چشم [دلش‌] پرده‌اى قرار داده است، پس چه كسى است كه بعد از خدا او را هدايت كند؟ آيا متذكر [حقايق‌] نمى‌شويد؟

اميرالمؤمنين ٧ مى‌فرمايد:

[١] - جاثيه( ٤٥): ٢٣.