پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٦ - جود و بخشش

راضى باشيم، راضى خواهيم شد، اگر چيزى بخواهى مى‌دهيم، اگر راهنمايى خواسته باشى راهنمايى‌ات مى‌كنيم، اگر مركبى خواستى سوارت مى‌گردانيم، اگر گرسنه‌ايى، تو را سير مى‌گردانيم، اگر عريانى لباست مى‌پوشانيم اگر نيازمندى بى‌نيازت خواهيم گرداند، اگر رانده شده‌اى پناهت مى‌دهيم، اگر نيازى دارى آن را برآورده خواهيم ساخت، اگر بار و بنه سفرت را به منزل ما بياورى و تا هنگام رفتن، مهمان باشى برايت مناسب‌تر است، زيرا ما از خانه وسيع و جاه و مال فراوانى برخورداريم».

مرد با شنيدن سخنان حضرت به گريه افتاد و عرضه داشت: گواهى مى‌دهم كه شما جانشين خدا در زمين هستى و خداوند بهتر از هركس مى‌داند رسالت خويش را در چه خاندانى قرار دهد، تو و پدرت منفورترين آفريدگان خدا نزد من بوديد، ولى اكنون محبوب‌ترين آفريدگانش پيش من هستيد.[١]

جود و بخشش‌

سخاوت واقعى اين است كه انسان بذل و بخشش را به انگيزه خير و احسان را به انگيزه احسان انجام دهد و اين صفت در برترين شكل و برجسته‌ترين مفاهيم آن در وجود مبارك ابو محمد امام حسن مجتبى عليه السّلام تبلور داشت به همين دليل به كريم اهل بيت لقب گرفت.

امام مجتبى عليه السّلام تا آن‌جا براى مال و دارايى ارزشى قائل بود كه گرسنه‌اى را سير كند يا عريانى را بپوشاند يا به فرياد محرومى برسد و يا با آن، بدهى فرد بدهكارى را بپردازد. حضرت براى پذيرايى از مهمانان خود، ديگ‌هاى بزرگى براى پختن غذا تدارك ديده بود و درباره آن بزرگوار گفته‌اند: هيچ‌گاه در پاسخ‌

[١] . العوالم ١٢١ به نقل از مناقب ٣/ ١٨٤.