پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٧ - ب - پناهجويى به امام

به او پاسخ داد:

بركت اين نامه براى ما بيشتر است، چرا كه او ما را شايسته انجام كار نيك دانست.

آيا نمى‌دانى كار نيك بايد پيش از درخواست شخص انجام پذيرد. زيرا اگر پس از اعلان نياز، بدو احسان نمايى، در حقيقت به بهاى آبرويش تمام شده و شايد اين فرد نيازمند شب را ميان اميدوارى و نوميدى با اضطراب به‌سر برده و نداند چگونه نيازش برآورده مى‌شود، با دل شكستگى به خواسته‌اش مى‌رسد يا با شادى و سرور و كاميابى؟. آن‌گاه كه نزد تو مى‌آيد، اندامش مى‌لرزد، دلش ترسان است، اگر نيازش را در قبال آبرويش برآورده ساختى، اين آبروريزى از احسانى كه دريافت كرده است، برايش گرانتر تمام مى‌شود.

امام مجتبى عليه السّلام حامى مستمندان و محرومان، پناه زنان بى‌سرپرست و يتيمان بود. پيش از اين نمونه‌اى از آثار كرم و بخشش و احسان آن بزرگوار كه در بخشش و سخاوت ضرب المثل شده، از نظرتان گذشت.

ب- پناهجويى به امام‌

امام حسن عليه السّلام در مدينه مركز رسالت جدش رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله، براى پناه جويان به آن حضرت، دژى استوار و پناهگاهى شكست‌ناپذير تلقى مى‌شد.

اوقات شريف خود را به برآوردن نياز مردم و برداشتن ستم و ظلم و بيداد از آنان مصروف مى‌داشت.

سعيد بن ابى سرح كه از ناحيه زياد، مورد ستم و بيداد قرار گرفته بود، به حضرت پناه آورد، امام او را پناه داد. به گفته راويان: سعيد به دوستى و محبت اهل بيت عليهم السّلام معروف بود، به همين دليل زياد او را تحت پيگرد قرار داد و جهت پناه جستن به امام حسن عليه السّلام به مدينه گريخت، زياد با اطلاع يافتن از