پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٩ - فروتنى و پارسايى

مرد فقير اين كلمات را به خاطر سپرد و نزد خليفه آمد و با همان عبارات به او تسليت گفت و بدين وسيله حزن و اندوه خليفه برطرف شد و دستور داد به او جايزه دهند و سپس از او پرسيد: اين كلمات از خودت بود؟ گفت: خير، از سخنان امام حسن عليه السّلام خليفه گفت: راست گفتى، آن حضرت خاستگاه سخن شيوا و فصيح است و سپس فرمان داد تا جايزه ديگرى نيز به او بدهند.[١]

امام حسن مجتبى عليه السّلام قبل از آن‌كه محرومان و بينوايان، نياز خود را ابراز كنند و لب به ستايش وى بگشايند نياز آن‌ها را برطرف مى‌ساخت تا خوارى و ذلّت پرسش بر آنان نمودار نشود.[٢]

فروتنى و پارسايى‌

تواضع و فروتنى، دليل كمال و ارج و عظمت نفس آدمى تلقى شده و بر بزرگى و عظمت انسان مى‌افزايد، امام حسن عليه السّلام در اخلاق نكو و پسنديده‌اش، از پدر و جدّ بزرگوارش پيروى مى‌كرد و در اين راستا تاريخ، موارد زيادى را ثبت نموده كه به فضائل بلند اخلاقى آن حضرت اشاره دارد، از جمله:

الف) روزى امام مجتبى عليه السّلام سوار بر مركب بر جمعى تهيدست گزارش افتاد كه روى زمين نشسته و پاره‌هاى نانى پيش روى خود نهاده و مى‌خوردند.

وقتى چشمشان به امام مجتبى افتاد عرضه داشتند: فرزند رسول خدا! بفرماييد از غذاى ما تناول كنيد، حضرت از مركب فرود آمد و فرمود: «ان اللّه لا يحبّ المستكبرين»؛ خداوند متكبران را دوست ندارد و با آنان شروع به خوردن كرد تا همگى سير شدند و به بركت وجود امام عليه السّلام غذا هم‌چنان باقى بود، سپس امام‌

[١] . نور الابصار ١٣٥- ١٣٦.

[٢] . همان ٣٢٥، حياة الامام الحسن ١/ ٣٢٥.