پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨١ - ٢ اعتراض به ابو بكر

موضوع بحث و مناقشات فراوانى صورت گرفت تا آن‌جا كه ابو بكر از آن بانو خواست براى اثبات مدعاى خود شاهد بياورد، فاطمه صلّى اللّه عليه و اله امير مؤمنان و حسنين عليهم السّلام و ام ايمن را شاهد آورد ولى ابو بكر گواهى آن‌ها را پذيرا نشد و از بازگرداندن حق زهرا عليها السّلام امتناع ورزيد.

گواه گرفتن زهراى بتول عليها السّلام، حسنين عليهما السّلام را (با آنكه خود، به حكم آيه تطهير معصوم تلقى مى‌شد)، عملى بود كه طبق احكام شرع مقدس اسلام و در برابر ديدگاه مسلمانان و با تأييد سرور اوصياء امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السّلام صورت پذيرفت. همه اين امور كاملا دلالت بر شايستگى آن دو بزرگوار براى اداى گواهى و شهادت در چنين مناسبتى دارد، در صورتى كه آنان در آن روز بيش از هفت سال نداشتند.

سپردن نقش بارزى به امام حسن و امام حسين عليهما السّلام در چنين قضيه بزرگى، اتفاقى و جداى از ضوابطى كه مواضع اهل بيت عليهم السّلام را نظام مى‌بخشيد نبود، بلكه در امتداد مواضع رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله نسبت به آندو در جهت مهيّاسازى و قرار دادن آن بزرگواران در جايگاه طبيعى و در سطح رهبرى امت، تلقى مى‌شد.

٢. اعتراض به ابو بكر

روزى حسن بن على عليه السّلام در كودكى بر ابو بكر وارد شد و وى بر فراز منبر سخن مى‌گفت، حضرت بر او بانگ زد و با اعتراض به او، فرمود: از منبر پدرم پايين بيا. ابو بكر در پاسخ امام گفت: به خدا! راست گفتى، اين منبر پدر توست نه منبر پدر من.[١]

[١] . تاريخ الخلفاء سيوطى ٨٠، صواعق المحرقه ١٧٥.