پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٦ - ١ توحيد

٥. اعتقادات‌

١. توحيد

امام على عليه السّلام به فرزندش امام مجتبى عليه السّلام دستور داد در مسجد كوفه براى مردم سخن بگويد، امام حسن عليه السّلام بر فراز منبر رفت و فرمود:

«الحمد للّه الواحد بغير تشبيه، و الدائم بغير تكوين، القائم بغير كلفة، الخالق بغير منصبة، و الموصوف بغير غاية، المعروف بغير محدود، العزيز، لم يزل قديما في القدم، ردعت القلوب لهيبته، و ذهلت العقول لعزّته، و خضعت الرقاب لقدرته، فليس يخطر على قلب بشر مبلغ جبروته، و لا يبلغ الناس كنه جلاله، و لا يفصح الواصفون منهم لكنه عظمته، و لا تبلغه العلماء بألبابها و لا أهل التفكّر بتدابير امورها، أعلم خلقه به الّذى بالحدّ لا يصفه، يدرك الأبصار و هو اللطيف الخبير ...؛[١]

ستايش خداى يكتايى را كه شبيهى ندارد، خداى ابدى بدون خلقت و آفريده شدن، آن كه بدون تكلّف و رنجى موجود است، آفريدگارى كه آفريده‌هايش را بى‌هيچ رنجى آفريده و موصوف بى‌نهايت، آن‌كه حدّ و مرزى براى نيكى‌هايش نمى‌توان تصور كرد، توانا و ابدى، آن‌كه دل‌ها از بيم و هراسش لرزان است و خردها در برابر عزّتش و اله و حيران‌اند، همه در برابر قدرتش خاضع گشته، حدّ و اندازه قدرت و توانش بر قلب هيچ بشرى خطور نمى‌كند، هيچ انسانى به حقيقت جلالش نمى‌رسد، توصيفگران، ژرفاى عظمتش را نمى‌توانند به وصف كشند و دانشمندان با عقل و خرد خود بدو نرسند و انديشمندان با تدبير كارهايشان، بدو

[١] . بحار الأنوار ٤٣/ ١٠٣٥١.