پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٤ - ١ بيعت با امير مؤمنان عليه السلام

نقش امام حسن عليه السّلام در حكومت پدر

١. بيعت با امير مؤمنان عليه السّلام‌

توده مسلمانان با اشتياق فراوان در انتظار بودند در صورتى كه اوضاع، به كشته شدن و يا كناره‌گيرى عثمان بينجامد چه‌كسى جانشين وى خواهد شد و در اين راستا عدّه‌اى طمع رسيدن به قدرت داشتند و از آن ميان افرادى چون طلحه و زبير و عايشه، روند رخدادها را عمق و دايره آن‌ها را توسعه مى‌بخشيدند و شعله افروخته را دامن مى‌زدند و در اين خصوص بيش از همه طلحه از خود عشق و علاقه نشان مى‌داد و كارش به جايى رسيد كه بر نتايج آن حوادث پيشى گرفت و براى خود جايگاهى دست و پا كرد كه مى‌پنداشت روزگار، وى را در آن جاى خواهد داد. از اين‌رو، با استيلا يافتن بر بيت المال دقيقا در زمانى كه عثمان در خانه‌اش محاصره و در قيد حيات بود، طلحه با مردم نماز مى‌گزارد.

بى‌ترديد چهار تن از اعضاى باقيمانده شورا شانس بيشترى از ديگران براى اين كار داشته و سهم على عليه السّلام بيش از همه بود و مردم مدينه و خارج آن بدان حضرت تمايل داشتند حتى شورشيان، به كسى غير او تمايل نشان نمى‌دادند زيرا به خوبى مى‌دانستند آن بزرگوار اهدافى را كه مردم براى دست‌يابى به آن سر به شورش برداشته‌اند بر ايشان عملى خواهد ساخت و در همان زمان آگاهى داشتند كه خشم طلحه و زبير براى حق و رضاى خدا نبوده بلكه آن دو با عثمان و حاشيه‌نشينانش تفاوتى نداشتند و موضع‌گيرى طلحه و زبير در قبال عثمان طى روزهاى قبل از كشته شدن وى، بر اين معنا تأكيد داشت.