پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٩ - ٦ سخنرانى امام حسن عليه السلام

پدرش بيش از هركس ديگر مسئول اين حادثه است زيرا برترين حجت و دليل پدرش اين بود كه با على عليه السّلام دست بيعت داد ولى با دل بيعت نكرد او به ظاهر اقرار به بيعت نمود ولى با ديگران دمخور بود، اگر بر اين ادعايش دليل و حجت دارد اقامه كند ولى چه برهان و دليلى مى‌تواند داشته باشد؟

وى، از ورود كوفيان به بصره شگفت‌زده مى‌شود! ولى ورود حق‌پرستان بر باطل گرايان چه جاى شگفتى است؟ ما با هواداران عثمان سر جنگ نداريم ولى با شخص جمل‌سوار (عايشه) و پيروانش مى‌جنگيم.

٥. حضور امام على عليه السّلام پس از جنگ جمل‌

پس از پايان جنگ امير مؤمنان عليه السّلام يك ماه در بصره درنگ فرمود و سپس آن‌جا را به قصد كوفه ترك گفت و عبد الله بن عباس را به فرمانروايى آن شهر گمارد امير المؤمنين عليه السّلام قبل از حركت به سوى صفين و نبرد با قاسطين (معاويه و هوادارانش) چند ماه در كوفه اقامت گزيد و طى اين مدت به تعيين وظائف و مسئوليت‌هاى فرمانروايان و سر و سامان دادن امور مردم پرداخت و در اين فاصله ميان او و معاويه و ديگر كسانى كه از خلافتش سر برتافته بودند، نامه‌هايى رد و بدل شد.

٦. سخنرانى امام حسن عليه السّلام‌

علامه مجلسى (رضوان الله تعالى عليه) در كتاب «العدد» به نقل روايتى پرداخته كه اشاره دارد برخى مردم كوفه امام حسن عليه السّلام را به عجز و ناتوانى از اقامه دليل و حجت و عدم قدرت بر سخنرانى، متهم ساختند و شايد اين روايت مربوط به همين برهه باشد. امير المؤمنين عليه السّلام با شنيدن اين اتهامات،