پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٧ - ٤ رويارويى دو سپاه و سخنان امام مجتبى عليه السلام

خداوند به كوفيان پاداش خير عنايت كند كه به يارى دين خدا برخاستند و به ياوه‌گويى‌هاى دلسردكنندگان اعتنايى نكردند و اظهار داشتند على، برترين شخصيت است كه عوض از پيمان‌شكنان به پيشوايى او خرسنديم. آن دو (طلحه و زبير) عمدا همسر پيامبر را به عرصه نبرد كشاندند و ساربان، او را به آرامى سوار بر جمل بدان‌جا آورد.[١]

موج جمعيت يكباره از كوفه به حركت درآمد و هزاران تن با ميل و رغبت به يارى امام عليه السّلام شتافتند و به فرماندهى امام حسن عليه السّلام گسيل شدند تا به منطقه «ذى قار» رسيده و با امير المؤمنين عليه السّلام كه در آن ديار به سر مى‌برد، ديدار نمودند و حضرت از موفقيت فرزندش حسن شادمان گشت و از تلاش‌هاى پيگير وى قدردانى به عمل آورد.

٤. رويارويى دو سپاه و سخنان امام مجتبى عليه السّلام‌

سپاهيان امام عليه السّلام از «ذى قار» به حركت درآمدند و با طى مسير، به منطقه «زاويه»[٢] رسيدند، حضرت طى نامه‌اى به عايشه وى را به جلوگيرى از خونريزى و حفظ وحدت و يكپارچگى مسلمانان فراخواند و با ارسال نامه‌اى به طلحه و زبير، آنان را به آرامش دعوت كرد و از آنان خواست از ايجاد تفرقه‌[٣] ميان مردم دست بردارند ولى هيچ‌يك از آنان به نداى حق طلبانه امام عليه السّلام پاسخ مثبت نداده و بر ايستادگى و نبرد با آن حضرت، پافشارى نشان دادند.

عبد الله بن زبير بيش از همه، مردم را به آشوب و بلوا و خونريزى تحريك مى‌كرد و تمام ابزار و وسايلى را كه امير المؤمنين عليه السّلام جهت برقرارى صلح و

[١] . الغدير ٢/ ٧٦.

[٢] . محلى در نزديكى بصره، معجم البلدان؛ ٤/ ٣٧.

[٣] . حياة الامام الحسن از قرشى ١/ ٤٤٢- ٤٤٣.