پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٧٦ - ٦ نكوهش موضع عدم همكارى

٦. نكوهش موضع عدم همكارى‌

آرى، آن‌گاه كه امام مجتبى عليه السّلام از مردم خواست با حضور در اردوگاهشان، نخيله، به نداى وى پاسخ دهند، آنان با سكوت خود در قبال رهبر و پيشواى خويش، چنين موضع عدم همكارى اتخاذ كردند و با نگريستن به اين‌سو و آن‌سو دل‌هايشان را بيم فرا گرفت. عدى بن حاتم طايى با مشاهده اين وضعيت به‌پا خاست و اظهار داشت: «من، پسر حاتم هستم، سبحان الله! چه رفتار زشت و ناپسندى! از پيشواى خود و فرزند دخت پيامبرتان فرمان نمى‌بريد؟ سخن‌پردازان شهر كه زبان‌هايى چونان شمشير برنده دارند و هرگاه روز عمل شود چون روبهان دست به حيله مى‌زنند، كجايند؟ آيا از عذاب الهى و ننگ و عار اين رفتار پروا نداريد؟»

سپس رو به امام عليه السّلام كرد و عرضه داشت: «خداوند به واسطه وجود مقدست مردم را به رشد و هدايت رهنمود گردد و از گزندها مصون دارد و توفيق دهد تا رفت و برگشتت ستوده باشد، سخنان گهربارت را شنيديم و دستوراتت را دريافتيم و به آن‌چه فرمودى و نظر دارى گردن نهاديم، اما ما! اكنون خود، به اردوگاهم مى‌شتابم. هركس علاقه دارد به من بپيوندد در پى‌ام حركت كند» سپس رهسپار گرديد و از مسجد خارج و بر مركب خود كه در آن نزديكى بود سوار شد، و به سمت نخيله به حركت درآمد و به غلامش دستور داد هرگونه كه خود صلاح مى‌داند، بدو پيوندد. عدى بن حاتم نخستين كسى بود كه در اردوگاه لشكريان حضور يافت.[١]

[١] . اعيان الشيعه ٤/ ١٩- ٢٠.