پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٨ - توطئه معاويه بر ضد امام عليه السلام

آخرين بند قرارداد كه از همه دقيقتر و داراى حساسيّت بيشترى بود، باقى ماند و اگر معاويه نسبت به اين بند قرارداد تخطّى مى‌كرد صريحا به مبارزه با قرآن برخاسته و مستقيما با رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله اعلان جنگ مى‌كرد. از اين‌رو، بر اين قضيه هشت سال صبر و تحمل كرد و پس از لبريز شدن جام صبرش، ماهيت اموى‌اش كه حقيقتا او را فرزند ابو سفيان قلمداد مى‌كرد، وى را تحريك كرد و دست به جنايتى زد كه مردم را در مورد جنايات قبل از آن به فراموشى واداشت. اين عمل ننگين نخستين خوارى و ذلت وارد بر عرب به شمار آمده، و طبيعتا دورترين بند قرارداد از خيانتى تلقى مى‌شد خيانتى كه شرايط و اوضاع و احوال حاكم بر آن، اين بند را شايسته‌تر به رعايت مى‌ساخت. اين عمل پس از خلع سلاح و ملتزم ساختن دشمن جهت وفاى به عهد، شرارت‌بارترين جنايتى بود كه در تاريخ سراسر جرم معاويه، انجام پذيرفت.

توطئه معاويه بر ضد امام عليه السّلام‌

معاويه كوشيده بود خلافت را سلطنتى فسادانگيز قرار داده و ميان فرزندانش به ميراث نهد. وى تمام تلاش خود را به كار گرفت و اموال هنگفتى را در اين راستا هزينه كرد ولى احساس كرد به خواسته‌اش نخواهد رسيد، زيرا حسن بن على عليه السّلام در قيد حيات بوده و مسلمانان در انتظار حكومت دادگر و الطاف گسترده اويند از اين‌رو، تصميم به ترور امام مجتبى عليه السّلام گرفت، به همان ترتيبى كه قبلا مالك اشتر، سعد بن ابى وقاص و ديگران را از سر راه برداشته بود.

معاويه در زمان حضور امام عليه السّلام در دمشق، چندين بار زهر كشنده‌اى نزد