پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٧ - ١١ وصيت امير المؤمنين عليه السلام به فرزندش حسن عليه السلام

١٥. با جزم و يقين بدان كه هرگز به آرزويت نخواهى رسيد و از اجلت فراتر نروى و در همان راه پيشنيان گام برمى‌دارى. بنابراين، در دنياطلبى آرام باش و با نيكويى به كسب و كار بپرداز، زيرا چه‌بسا تلاشى كه به نابودى سرمايه‌اى انجامد. اين‌گونه نيست كه هر كوشنده‌اى را روزى دهند و هر مداراكننده‌اى را محروم سازند. نفس خويش را گرامى دار و از هر پستى و فرومايگى دور نگاهدار، هرچند تو را به نعمت‌هاى فراوان رساند. زيرا در برابر آن‌چه از بزرگوارى خويش از دست مى‌دهى عوضى دريافت نخواهى كرد.

١٦. بنده ديگرى مباش كه خداوند تو را آزاد آفريد. خيرى كه جز با شرّ به دست نيايد و آسايشى كه جز با سختى فراهم نگردد، چه خيرى دربر دارد؟!

از سوار شدن بر مركب حرص و آزمندى كه تو را به آبشخورهاى هلاكت ببرند، بپرهيز.

اگر توانستى صاحب نعمتى را ميان خود و خدايت قرار ندهى، اين كار را به انجام برسان زيرا سرانجام به آن‌چه نصيب توست خواهى رسيد و سهمت را خواهى گرفت و اندك نعمتى كه از جانب خداى سبحان باشد بزرگ‌تر و گرامى‌تر از نعمت‌هاى فراوانى است كه از غير خدا برسد، گرچه همه نعمت‌ها از آن خداست.

١٧. مبادا خانواده‌ات به سبب تو بدبخت‌ترين مردم به‌شمار آيند. به كسى كه از تو دورى مى‌كنند رغبت نشان بده، مبادا برادرت در گسستن از تو و پيوستن به او، تواناتر از تو و در بدى كردن، توانش بيش از تو، در نيكى كردن باشد. از ستم كسى كه بر تو ستم روا داشت نگران مباش، زيرا او به زيان خويش و به سود تو مى‌كوشد. پاداش كسى كه تو را شادمان كرد آن نيست كه اندوهگينش سازى.