پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٢ - ٣ امام و پرسش مرد صحرانشين

٣. امام و پرسش مرد صحرانشين‌

امامت بر دو ركن اساسى يكى لياقت و شايستگى كه علم و دانش و عصمت را شامل مى‌شود و ديگرى صريح روايات، استوار است. از اين‌رو، ملاحظه مى‌كنيم كه ائمه عليهم السّلام همواره به بيان اين روايات و يادآورى و تأكيد بر آن‌ها توجه زيادى مبذول مى‌داشتند و امام حسن عليه السّلام در بسيارى از سخنان و موضع‌گيرى‌هاى خود در اين زمينه توجه خاصى به بيان اين روايات داشت از جمله در مورد ائمه عليهم السّلام فرمود: آنان كسانى‌اند كه خداوند اطاعتشان را بر همگان واجب ساخته و يكى از دو امانت گرانسنگ رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله به‌شمار مى‌آيند.[١]

در مورد علم و دانش نيز اين‌چنين بود زيرا ائمه عليهم السّلام پيوسته بر اين‌كه وارث علم رسول خدا هستند و جفر و جامعه و ديگر را در اختيار دارند، تأكيد داشتند.[٢]

امام على عليه السّلام در اثبات صفت علم امامت براى امام حسن عليه السّلام از دوران كودكى وى، اهتمام ورزيد تا مسلمانان را از پايه علمى امام عليه السّلام آگاه سازد. اين عمل خود، دليلى قاطع بر امامت امام مجتبى عليه السّلام به‌شمار مى‌آمد و امير مؤمنان عليه السّلام مى‌كوشيد اين موضوع را براى كسانى كه به حكومت و خلافت چنگ انداخته و آن را به خود اختصاص دادند و صاحبان واقعى آن را از حقشان دور ساختند، ابراز نمايد. امام على عليه السّلام در توجه انظار مردم به امام حسن عليه السّلام به كاربرد شيوه‌اى دست زد كه مردم آن را براى يكديگر نقل نموده و در مجالس و محافلشان از آن ياد كنند، زيرا پاسخ دادن كودكى زير ده سال به پرسش‌هاى دشوار و پيچيده، قضيه‌اى بود كه موجب شگفتى آنان مى‌شد و توجهشان را به وى جلب مى‌كرد.

[١] . الغدير ١/ ١٩٨.

[٢] . به مكاتيب الرسول ١/ ٥٩- ٨٩ مراجعه شود.