پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٤ - ب - وصيت به امام حسين عليه السلام

خاموش بمانى با تو آغاز سخن كند و در گرفتارى‌ها يار و ياورت باشد و رنجى از او به تو نرسد و از راه‌هاى گوناگون بر تو نتازد و تو را به خوارى و ذلت نكشاند و در بهره‌مندى‌ها بر خود مقدم بدارد.

(پس از اين سخنان) بيمارى حضرت شدت يافت و درد بر او غلبه كرد و ناله امام بلند شد، يكى از عيادت‌كنندگان رو به حضرت كرد و عرضه داشت:

اى فرزند رسول خدا! مگر جد بزرگوار شما رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و پدر ارجمندتان على عليه السّلام و مادر گرامى شما فاطمه عليها السّلام نيست و خود سالار جوانان اهل بهشت نيستى؟ بنابراين ناله و فغانتان براى چيست؟

حضرت با صدايى آرام به او پاسخ داد:

براى دو چيز گريه مى‌كنم؛ وحشت از لحظه ورود بر خداى خود و ديگرى جدايى از عزيزان.[١]

ب- وصيت به امام حسين عليه السّلام‌

با افزايش درد ناشى از مسموميت و وخيم شدن حال امام عليه السّلام آن حضرت برادرش حسين را خواست و بدو وصيت كرد و ودايع امامت را بدو سپرد، متن وصيت امام مجتبى عليه السّلام بدين شرح است:

«هذا ما أوصى به الحسن بن عليّ إلى أخيه الحسين، أوصى انّه يشهد أن لا اله الّا اللّه، وحده لا شريك له، و أنّه يعبده حق عبادته، لا شريك له في الملك، و لا ولّي له من الذلّ و انّه خلق كل شي‌ء فقدّره تقديرا و انّه أولى من عبده و أحقّ من حمد، من أطاعه رشد، و من عصاه غوى، و من تاب اليه اهتدى.

[١] . امالى صدوق/ ١٣٣.