پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤١ - عبادت

بخش سوم فضائل و جلوه‌هايى از شخصيت امام مجتبى عليه السّلام‌

عبادت‌

الف- مفضّل از امام صادق عليه السّلام از پدرش از جد بزرگوارش روايت كرده كه فرمود:

حسن بن على بن ابى طالب پرستشگرترين، زاهدترين و برترين فرد دوران خويش به‌شمار مى‌آمد، پياده و گاهى پاى برهنه به حج مى‌رفت، هرگاه از مردن و قبر و قيامت و رستخيز و عبور از پل صراط ياد مى‌كرد، مى‌گريست و زمانى كه حضور در پيشگاه خداى متعال را متذكر مى‌شد فريادى برمى‌آورد و از بيم آن عرصه از هوش مى‌رفت و هرگاه در پيشگاه خداى عز و جل به نماز مى‌ايستاد بندبند اعضايش مى‌لرزيد و هر زمان از بهشت و دوزخ ياد مى‌كرد از بيم، چون مارگزيده به خود مى‌پيچيد، از خداوند درخواست بهشت مى‌كرد و از آتش دوزخ به او پناه مى‌جست و هرگاه قرآن تلاوت مى‌كرد و به جمله‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا؛* اى ايمان‌آورندگان) مى‌رسيد عرضه مى‌داشت: لبيك اللهم لبيك. همواره در ياد و ذكر خدا ديده مى‌شد.

از همه راستگوتر و خوش‌بيان‌تر بود ...

ب- هروقت آن بزرگوار وضو مى‌گرفت اعضاى بدنش مى‌لرزيد و رخسارش به زردى مى‌گراييد. چگونگى عارض شدن چنين حالتى بر او را از آن حضرت جويا شدند در پاسخ فرمود: