پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٢ - عبادت

بر آن‌كس در پيشگاه پروردگار عرش به‌ايستد رواست كه رنگ چهره‌اش زرد و بندبند اعضايش به لرزه درآيد.

ج- امام مجتبى هر زمان به در مسجد مى‌رسيد سر مباركش را بالا مى‌گرفت و به پيشگاه خدا عرضه مى‌داشت:

خدايا! ميهمان تو به آستانت آمده. اى خداى نيكى بخش! گنهكارى به درگاهت رو آورده، اى كريم! با زيبايى‌هاى فضل و كرمت از گناهان زشتم درگذر.[١]

د- آن حضرت از نماز صبح كه فراغت مى‌يافت هرچند به انجام امورى مى‌پرداخت ولى تا طلوع خورشيد، سخن نمى‌گفت.

ه- از امام محمد باقر عليه السّلام روايت شده كه فرمود:

امام مجتبى عليه السّلام فرمود: شرم دارم، خدا را ديدار كنم و پياده به زيارت خانه‌اش نرفته باشم، از اين‌رو، وى بيست بار پياده از مدينه رهسپار مكه شد.[٢]

و- از على بن جذعان منقول است كه گفت: حسن بن على عليه السّلام دوبار، تمام اموال و سه‌بار نيمى از دارايى‌اش را در راه خدا بخشيد به‌گونه‌اى كه يك لنگه نعلين و كفش خود را به بينوا مى‌داد و يك لنگه آن را نگاه مى‌داشت.[٣]

دعاهاى گوناگونى از امام مجتبى عليه السّلام روايت شده كه مجموعه‌اى از معارف و آداب نيايش با ذات مقدس بارى تعالى و خشوع و كرنش در برابر عظمتش را در خود جاى داده كه به نمونه‌هايى از آن دعاها اشاره مى‌كنيم:

امام عليه السّلام عرضه مى‌دارد:

«اللهّم انّك الخلف من جميع خلقك و ليس في خلقك خلف مثلك،

الهي من أحسن فبرحمتك و من اساء فبخطيئته فلا الذي احسن استغنى عن‌

[١] . مناقب ٣/ ١٨٠، بحار ٤٣/ ٣٣٩.

[٢] . مناقب ٣/ ١٨٠، بحار الانوار ٤٣/ ٣٣٩.

[٣] . همان.