پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٦ - ٢ شركت امام حسن عليه السلام در فتوحات

اجازه نمى‌دهد موضعى چون ابو ذر اتخاذ كنند بايد حداقل ديدگاه خود را كه همان نظريه اسلام است در آن قضيه ابراز دارند، زيرا اين كار مى‌تواند بر موضع‌گيرى بزرگ وى، بعدى تبليغى و ژرفايى فكرى و سياسى ببخشد و دست‌آوردها و نتايجى كه از آن حاصل خواهد شد مورد حمايت قرار دهد.

با دقت در سخنانى كه امام حسن عليه السّلام در آن بحبوحه به ابو ذر فرمود درمى‌يابيم رفتار مخالفان با ابو ذر موجب تأسف عميق آن حضرت شد و سپس با تشويق ابو ذر، وى را در موضع‌گيرى‌اش از او پشتيبانى مى‌كند و رضايت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و فراتر از آن خشنودى خداى سبحان را در آن مى‌داند. چنان كه حضرت مى‌كوشد از بار دشوارى‌هاى ابو ذر بكاهد و بدو بينش صحيحى ارائه مى‌دهد كه مى‌تواند شدت رنج و مصيبت او را كاهش دهد و رويارويى با مصائب و مشكلاتى را كه در انتظار وى بود بر او آسان گرداند آن‌جا كه فرمود:

دنيا را با به ياد آوردن زودگذر بودن آن، رها كن و دشوارى و سختى آن را به اميد ما بعدش ناديده بگير.

٢. شركت امام حسن عليه السّلام در فتوحات‌

به گفت برخى از تاريخ‌نگاران: در سال سى‌ام هجرى، سعيد بن عاص به «طبرستان» حمله برد ساكنان آن سامان در دوران خلافت عمر با سويد بن مقرن در برابر مالى كه به او پرداختند پيمان‌نامه صلحى ايجاد كرده و سپس پيمان‌شكنى كردند. سعيد بن عاص به اتفاق امام حسن و امام حسين و ابن عباس با آنان به نبرد پرداختند و زمانى كه مسلمانان در صدد فتح آفريقا برآمدند، عثمان سپاهى از مدينه تدارك ديد كه جمعى از صحابه از جمله ابن عباس، فرزند عمر، فرزند عمرو عاص، فرزند جعفر، امام حسن و امام حسين‌