پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٤ - ٤ حديث و سيره

مى‌دانستند، از نظر حق همه در نزدش مساوى بودند.

مجلس او مجلس حلم و بردبارى و حيا و صداقت و امانت بود، در حضور وى صداها بلند نمى‌شد و از كسى هتك حرمتى به عمل نمى‌آمد و اگر از كسى خطا و لغزشى سر مى‌زد، در جاى ديگرى بازگو نمى‌شد و اهل مجلس در مقام عدالت با يكديگر به عدالت و انصاف و احسان رفتار كرده و به تقوا و پرهيزكارى سفارش مى‌كردند، نسبت به يكديگر تواضع و فروتنى داشتند و پيران سالخورده را احترام و با كوچكترها مهربانى مى‌نمودند، نيازمندان را بر خود مقدم شمرده و غريبان را نگهدارى مى‌كردند.

امام مجتبى عليه السّلام عرضه داشت: (از پدر ارجمندم پرسيدم) رفتار پيامبر با مجلسيانش چگونه بود؟

وى فرمود:

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله گشاده‌رو و از اخلاقى خوش برخوردار و از درشتخويى و داد و فرياد بركنار بود. ديگران را زياد مدح و ستايش نمى‌كرد و اگر چيزى مطابق ميل آن بزرگوار نبود، از آن تغافل مى‌نمود به‌گونه‌اى كه مردم از او مأيوس و نوميد مى‌شدند. از سه چيز دورى مى‌كرد: مجادله، پرگويى و سخنان بى‌فايده و درباره مردم از سه چيز پرهيز مى‌كرد: هيچ‌گاه كسى را مورد مذمّت و سرزنش قرار نمى‌داد، از لغزش و خطاى كسى جستجو نمى‌كرد و عيب كسى را ابراز و آشكار نمى‌نمود، جز در جايى كه اميد ثواب مى‌رفت سخن نمى‌گفت و هرگاه لب به سخن مى‌گشود، حاضران سر به زير افكنده و به سخنش گوش فرا مى‌دادند آن‌چنان ساكت بودند گويى پرنده بر سرشان نشسته بود و هرگاه حضرت ساكت مى‌شد، ديگران آغاز سخن مى‌كردند، در حضورش بر سر هر موضوعى بحث و جدل نمى‌كردند، اگر فردى از اهل مجلس سخن مى‌گفت همه سكوت مى‌كردند تا سخن او به پايان‌