پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٨ - جود و بخشش

«أدبنا اللّه فقال تعالى: وَ إِذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْها[١] و كان احسن منها اعتاقها»؛[٢]

ما تربيت يافتگان مكتب الهى هستيم، خداوند فرمود: هرگاه به شما تحيّت گويند، پاسخ آن را بهتر از آن تحيّت بدهيد بنابراين، بهتر از دسته گلى كه او هديه كرد، آزادى اوست.

از جمله فضايل بلند اخلاقى آن بزرگ‌مرد اين بود كه هرگاه باغ و بستانى از كسى خريدارى مى‌كرد و سپس فروشنده‌اش به فقر و تنگدستى دچار مى‌شد، حضرت باغ را با پولش به وى برمى‌گرداند.

روزى بينوايى نزدش آمد و از تهيدستى‌اش شكوه كرد، اتفاقا آن روز حضرت چيزى در اختيار نداشت و اين امر بر او دشوار آمد و از برگرداندن او شرم داشت، رو به فقير كرد و فرمود: تو را به موضوعى راهنمايى مى‌كنم كه از آن طريق نيازت برآورده شود، مرد بينوا عرضه داشت: فرزند رسول خدا! چه موضوعى؟

حضرت فرمود: دختر خليفه از دنيا رفته و پدرش در غم او فوق العاده اندوهگين است و از هيچ‌كس تسليت مناسبى نشنيده تو نزد خليفه برو و با اين كلمات به او تسليت بگو وى نياز تو را برآورده خواهد ساخت، عرضه داشت: آن كلمات را به من بياموز تا آن‌ها را به خاطر بسپارم.

حضرت فرمود: به او بگو: «الحمد للّه الذي سترها بجلوسك على قبرها و لم يهتكها بجلوسها على قبرك»؛ خداى را سپاس كه دخترت را مستور داشت و تو بر قبرش نشستى و حرمتش را هتك نكرد كه او بر مزار تو بنشيند.

[١] . نساء، آيه ٨٦.

[٢] . مناقب ابن شهرآشوب ٢/ ٢٣، حياة الامام الحسن ١/ ٣٢٢ به نقل از خوارزمى.