پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٤ - ١٠ پارهاى از شواهد امامت امام عسكرى عليه السلام بعد از شهادت پدر

٩. از على بن ابراهيم همدانى روايت شده است كه گفت: به حضرت ابو محمّد عليه السّلام نامه‌اى نوشته و از آن حضرت خواستم تا دعا كنند از همسر خود كه دختر عموى من نيز بود صاحب پسرى شوم، آن حضرت در جواب نوشتند: خداوند به تو چندين فرزند ذكور اعطا نمايد. پس براى من چهار پسر به دنيا آمد[١].

١٠. از عمير بن ابى مسلم روايت شده است كه گفت: شخصى به نام سميع مسمّعى مرا بسيار آزار مى‌داد و رنج بسيارى از وى به من مى‌رسيد؛ وى همسايه ديوار به ديوار من بود، من نامه‌اى به حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام نوشته و از آن حضرت خواستم برايم دعا كند تا من از شرّ اين شخص راحت شوم، جواب آن حضرت اين‌گونه آمد كه: بر تو بشارت باد به گشايشى سريع، مالى از منطقه فارس به تو خواهد رسيد. من در سرزمين فارس پسر عمويى داشتم كه تاجر بود و غير از من وارثى نداشت. وى پس از چند روز مرد و مال او به من رسيد.

١١. راوى گويد: نامه‌اى از حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام به دستم رسيد كه در آن چنين مرقوم فرموده بودند: به درگاه خداوند متعال استغفار كن و از آنچه بدان تكلّم كرده‌اى توبه كن. اين، بدين خاطر بود كه من روزى با گروهى از ناصبيان نشسته بودم و آن‌ها سخن از ابو طالب به ميان آوردند تا اين‌كه دامنه كلام را به مولاى من رساندند، و من نيز با آن‌ها در تضعيف امر آن حضرت همراه شدم، اما پس از اين نامه نشست‌وبرخاست با آن گروه را ترك كردم و دانستم كه مراد آن حضرت از اين نامه همين بوده است‌[٢].

[١] . بحار الانوار ٥٠/ ٢٦٩ به نقل از الخرائج و الجرائح ١/ ٤٣٩/ ١٩ ب ١٢.

[٢] . مسند الامام الحسن العسكرى/ ١١٨، بحار الانوار ٥٠/ ٢٧٣ به نقل از الخرائج و الجرائح ١/ ٤٤٧/ ح ٣٣ ب ١٢.