پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٠ - چهارم مجموعه سفارشات و توقيعات حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام

خداوند حق را بر تو و يارانت تمام نمايد. آنان كه به مانند تو مورد رحمت خداوند متعال واقع شده و خداوند آنان را همچون تو به حقيقت بينا كرده از باطل روى گردانند و در گمراهى طغيان غرق نمى‌شوند و تمام كردن نعمت نيز براى تو وارد شدن به بهشت است، و هيچ نعمتى از نعمت‌هاى خدا نيست مگر اين‌كه گفتن الحمد للّه و حمد كردن خداى متعال- كه نام‌هايش مقدّس باد- باعث اداى شكر آن نعمت خواهد شد.

من نيز مى‌گويم: الحمد للّه. سپاس خداى را بسان همه سپاس‌هايى كه تا ابد سپاسگزارى براى خدا به جاى آورده باشد در برابر منّتى كه خدا بر تو نهاده و به نعمت خود تو را از هلاكت نجات داده، راه تو را درگذر از اين گردنه همواره كرده است، و به خدا قسم كه اين گردنه راهى است پر رنج و دشوار كه گذر از آن سخت، بلايش بزرگ و عذاب آن طولانى است و در كتاب‌هاى نخستين از آن ياد شده است.

شما در دوران امام [در] گذشته تا پايان عمر شريفش و در اين مدت از دوران من كارهايى داشتيد كه در نزد من پسنديده و با توفيق همراه نبوده است.

اى اسحاق يقين داشته باش كه هركه از اين دنيا كور بيرون رود در آخرت هم كور است و گمراهتر از امروز خواهد بود. اى پسر اسماعيل مقصود از اين كورى نابينايى چشم نيست بلكه نابينايى دل‌هايى است كه درون سينه‌ها است. و اين است معنى قول خداوند متعال در كتاب محكم خود كه از قول ستمگران مى‌فرمايد: (پروردگارا، چرا مرا نابينا محشور كردى با آن‌كه بينا بودم؟) و خداوند عزّ و جلّ در پاسخ او فرمايد: (همان طور كه نشانه‌هاى ما بر تو آمد و آن را به فراموشى سپردى، امروز همان‌گونه فراموش مى‌شوى)[١].

اى اسحاق حال، كدام آيت و نشانه‌اى براى خدا بزرگتر از حجّت او بر خلق و امين او در شهرها و گواه او بر بندگانش مى‌باشد. كه از پس گذشتگان خويش، از پدران نخستين كه‌

[١] . طه/ ١٢٥ و ١٢٦.