پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠ - بخش نخست حضرت امام عسكرى عليه السلام در يك نگاه

به طول انجاميد؛ شش سالى كه در طول آن، حضرتش در سخت‌ترين شرايط و ناگوارترين روزهايى كه بر اهل بيت رسالت مى‌گذشت، متحمّل مسئوليت‌هاى بزرگى بود. زيرا حاكمان عبّاسى كه حريص‌ترين مردم براى حفظ و نگهدارى حكومت و قدرت بودند ديگر مى‌دانستند كه مهدى اهل بيت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله از فرزندان حضرت على و حضرت امام حسين عليهما السّلام مى‌باشد. آنان دائما مترصّد بودند تا آن حضرت را به چنگ آورند. آنان مانند ساير مردم منتظر روزى بودند كه او را ببينند؛ البته نه به اين منظور كه مى‌خواستند زمام امور حكومت را به دست او بسپارند، بلكه با اين هدف كه شايد بتوانند اين آخرين اميد مستضعفان زمين را نابود نمايند.

حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام استاد دانشمندان، الگوى عابدان و رهبر مبارزان سياسى و عقيدتى زمان خويش بود. آن حضرت به رغم دشمنى هيأت حاكم با اهل بيت پيامبر عليهم السّلام و تعقيب و پيگرد حكومت نسبت به آنان و پيروانشان همواره مورد توجّه عموم مردم بوده و محبّت و ولايت مردم نسبت به آن بزرگوار روزبه‌روز سرعت بيشترى پيدا مى‌كرد. چنان‌كه در رابطه با پدر و جد بزرگوارش كه هر دو به لقب ابن الرّضا عليهم السّلام معروف بودند نيز همين محبوبيت وجود داشته است.

دستگاه حكومت عبّاسى علاوه بر مجبور كردن آن حضرت به اقامت در شهر سامرّا آن حضرت را مجبور كرده بود كه هفته‌اى دو روز در دار الخلافه عبّاسى حضور به هم رساند.

تاريخ‌نويسان حضور مردم را در روز رفتن امام حسن عسكرى عليه السّلام به دار الخلافه اين‌چنين شرح كرده‌اند:

«خيابان پر از جمعيت و ازدحام چارپايان گرديده بود به گونه‌اى كه كسى‌