پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٨٧ - بخش سوم نيازهاى دوره حضرت امام عسكرى عليه السلام

خردسالى به حضرت يحيى و عيسى عليهما السّلام كتاب و حكم و نبوّت را اعطا كرده است.

اكنون، امت اسلام با تمام وجود لمس مى‌كرد و مى‌ديد طفلى كه هنوز دهه اوّل زندگى را پشت سر نگذاشته بر عقل و دل ميليون‌ها نفر از مردم مسلمان استيلا پيدا كرده است.

خود اين نوع امامت، زمينه‌سازى براى امامت امامانى بود كه پس از آن حضرت امر امامت را برخلاف آنچه مردم در زندگى خود به آن عادت كرده بودند، در مرحله خردسالى به عهده مى‌گرفتند.

امامت زودهنگام فرزند حضرت امام جواد، يعنى امام هادى عليه السّلام، دوّمين مصداق اين پديده بى‌همتا بود كه به زودى ديگر نه تنها چندان شگفت‌انگيز نمى‌نمود بلكه به خط رسالى اهل بيت نقش جديد و تأثيرگذارى بزرگى مى‌بخشيد. چراكه بدين وسيله پيروان مكتب اهل بيت از نمونه منحصر به فرد ديگرى از اين نوع امامت برخوردار مى‌شدند.

حضرت امام مهدى عليه السّلام كه عليرغم كنترل شديد و در كمين بودن حاكمان ستمگر كار ولادت و امامت او به انجام رسيد، مصداق سوّمى براى امامت زودهنگام در ميان امامان دوازده‌گانه شيعه بوده، پس از انس گرفتن مردم با دو نمونه از اين نوع امامت، ديگر در جامعه اسلامى عموما و شيعى خصوصا موجب شگفتى كسى نمى‌شد.

از همين‌رو بود كه شرايط زمانى امام هادى عليه السّلام شرايط انتقال از مرحله امامت آشكار به امامت پنهانى امامى بود كه مى‌بايست از پس پرده غيبت امور جامعه را حل و فصل نمايد و امت نيز مى‌بايست به چنين امام پنهانى رو كرده، به امامت وى معتقد شده و عليرغم سختى شرايط، با وى تعامل نمايد.