افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٧ - يك مشكل مهم در مأكولات محرمه

٤- «وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا» (الفجر: ١٩)

٥- «وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً ..» (النساء: ٦)

٦- «إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى‌ ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً» (النساء: ١٠)

ولى با كمى دقت معلوم مى‌شود كه آيات ششگانه مخالفتى با حصر آيات گذشته ندارد؛ زيرا آن آيات مواد خوردنى را منحصر بچهارتا مى‌سازد. در حالى كه آيات ششگانه، بحرمت سنخ ديگر از خوردن أموال حرام دلالت ميكند كه نه تنها خوردن آنها حرام است كه مطلق تصرف در آنها حرام است و احتمالًا حرمت خوردن بعنوان تصرف و تلف كردن مال مردم است.

و لذا اگر أموال مذكور از كافر حربى باشد تصرف و خوردن و إتلاف آنها حرام نيست.

بنا براين حصر آيات فوق بحال خود باقى مى ماند. بلى آياتى ديگر است كه بااين حصر منافات دارد مانند:

١- حرمت خوردن خبايث‌ «وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ ..» (الأعراف: ١٥٧) معلوم است كه حرمت خبايث بر اهل كتاب تنها نيست و بر مسلمانان نيز حرام مى‌باشد؛ مانند حلال بودن خوردن طيبات براى همه‌ى مسلمان در خبايث سگ و بعضى از حيوانات زير زمينى و روى زمينى نيز شامل مى‌شود ..

البته خبايثى كه مقابل طيبات قرار گرفته به معناى چيز هايى است كه طبع نوع إنسان‌ها يا مسلمانان خوردن آنها را مكروه و قذر و نفرت آور ميدانند.

٢- حرمت أكل حيوان شكار شده در إحرام و حرم كه در قرآن ذكر شده است.

٣- خوردن مدفوعات آن حيوان كه مسلماً در مفهوم خبائث داخل است و همچنين شرب أبوال إنسان و حيوانات حرام گوشت.