افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٩ - فضليت قرآن

آگاهى در آن كتاب است، خبرشما و خبر گذشتگان و آيندگان شما و خبر آسمان و زمين. و اگر كسى نزد شما آيد و از آن ها به شما آگاهى دهد، هر آينه شما در شگفت مى‌شويد.[١]

٢- ابو بصير مى‌گويد: شنيدم حضرت امام صادق (عليه السّلام) مى‌فرمود: همانا قرآن باز دارنده و فرمان دهنده است. يعنى به بهشت فرمان مى‌دهد و از دوزخ باز مى‌دارد.[٢]

٣- اسحاق بن غالب مى‌گويد: حضرت صادق امام (عليه السلام) فرمود: آنگاه كه خداوند خلق اولين و آخرين را در قيامت جمع كند، ناگهان شخصى را كه خوش صورت تر از او را هرگز نديده‌اند، ديدار مى‌كنند كه به سوى آنان مى‌آيد، پس چون مؤمنان نظرشان بر او كه همان قرآن است بيفتد مى‌گويند: اين از ما است و اين بهترين كسى است كه ما او را ديده‌ايم و چون به آنان برسد از آنان بگذرد و به شهيدان مى‌رسد آن ها او را بنگرند، تا از ايشان بگذرد و چون از همه‌ى آن ها بگذرد مى‌گويند: اين قرآن است، پس از آن ها هم بگذرد تا به پيمبران مرسل رسد آن ها نيز مى‌گويند: اين قرآن است، از آن ها نيز بگذرد، تا به فرشتگان رسد آن ها مى‌گويند: اين قرآن است، پس از آن ها نيز بگذرد، تا به سمت راست عرش رسد و آنجا بايستد، پس خداى جبار مى‌فرمايد: به عزت و جلال خودم و به بلندى مقامم سوگند كه البته امروز اكرام كنم (و گرامى دارم) آن كه تو را اكرام كرده است و البته خوار كنم هر كس كه تو را خوار كرده است.[٣]

[١] . كلينى، محمد بن يعقوب، الكافى( ط- الإسلامية)- تهران، چاپ: چهارم، ١٤٠٧ ق؛ ج ٢؛ ص ٥٩٩.

[٢] . الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج ٢؛ ص ٦٠١.

[٣] . الكافي( ط- الإسلامية)؛ ج ٢؛ ص ٦٠٢.