افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤١٣ - موانع تدين در جوامع إنسانى

محققاً و مؤكّداً ما براى إنسان در اين قرآن (به تعبير هاى گوناگونى) از هر مثلى آورديم ولى بسيارى از مردم جز نا سپاسى هيچ كارى نكردند.

شكى نيست كه مراد از عموم كل مثل (هر نمونه) همه جوانب حيات إنسان نيست و نه اين عموم در قرآن قابل فهرست است، بلكه مراد از اين عموم در يك دايره خاصى است كه محوريت اعلاى إنسانى است كه قرآن براى آن آمده است مانند عقايد و معارف و مكارم اخلاقى و عبادات متنوع بندگان براى آفريدگار شان و عدالت اجتماعى در زندگانى اقتصادى و مدنى و امثال اينها و آنچه كه در اين راستا نقش مهمى دارد. والله العالم.

موانع تدين در جوامع إنسانى‌

«وَ ما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى‌ إِلَّا أَنْ قالُوا أَ بَعَثَ اللَّهُ بَشَراً رَسُولًا» (الإسراء: ٩٤) تنها چيزى كه مانع ايمان مردم پس از آمدن هدايت براى آنان بود اين بود كه چرا بشر پيامبر شده!. سئوال مهمى كه در مورد دين دارى و پذيرش اديان آسمانى مطرح است، دو چيزى متضاد است:

١- چه عواملى باعث شده است اغلب انسان‌ها در طول تاريخ خود، با انبياء و رسولان الهى كه مستمراً در فواصل متعدد زمانى دين و شرايع آسمانى را عرضه داشته اند به مخالفت پرداخته‌اند و لجاجت شديدى داشته اند تا جايى كه گاهى كار به شهادت انبياء و كشته شدن جمعى از خود شان رسيده است، مگر نه اين كه براى سعادت دنيا و آخرت آنان مفيد و لازم بوده است؟ با اين كه انبياء افراد پاك بوده و توقع مادّى براى خود از مردم نداشته اند؟

٢- وقتى انسان‌ها مؤمن شدند، آن قدر به آن علاقه مند مى شوند كه در راه دفاع آن از جان و مال خود مى گذرند، كه آخرين نمونه آن در دوره ما جهاد پر افتخار مسلمانان افغانستان در مقابل تجاوز ملحدان شوروى مدفون بود.