از شكم‌هاى آنها نوشيدنى با رنگهاى گوناگون بيرون مى‌آيد و در آن (بعلاوه غذا بودن) شفايى براى مردم‌[١] هست و در اين زنبور و عسل او، حالات و نشانه هاى است براى مردمى كه در (وجود و علم و قدرت و حكمت خداوند) تفكّر مى‌كند. جالب توجه اين كه مأموران شناسايى‌گلها، اماكن پرگل را پيدا و آدرس دقيق آنها را به زنبوران ديگر مى‌گويند، اين مأموران گاهى راه رسيدن به گلها را از طريق پراكندن بوهاى مختلف و مانند آن مشخص مى‌كنند كه كمتر امكان دارد زنبورى سرگردان شود اين مطالب دقيق امروزى را با الفاظ آيه مقايسه كنيد تا اعجاز قرآن را بفهميد[٢]

در اين دو آيه مباركه (كه كتاب قطورى براى شرح آن لازم است) سه دستور به زنبور مذكور و سه جمله خبرى وجود دارد:

جمله اول: كه به زنبور وحى كرديم. ظاهراً مراد از اين وحى الهام خاص غير غريزى است كه شامل حال همه جاندارها يا غالب إنسانها مى باشد و بعيد نيست كه اين الهام غريزى، براى اكثر آنها خود آگاه باشد، چه براى جمعى از انواع حيوانات علم دقيق در پاره‌اى از آيات‌

[١] - زنبور عسل براى دفع گرسنگى خود دو يا سه گل را مى مكد و سير مى شود در حالى‌كه در هر ساعت به طور متوسط روى دويست و پنجاه گل مى نشيند و كيلومترها راه مى رود تا براى إنسان مقدار معتنابهى عسل توليد كند.

[٢] - معجزه اين است كه زنبور عسل عادتاً از ماده تندى كه در ريشه گياهان قرار دارد مى مكد و آگاهان مى‌گويند گاهى زنبوران از تخمدان گلها و برگها و ميوه نيز استفاده مى‌كنند، كه عموم ثمره‌ها اشاره به اين نكته است كه پزشك زيست شناسى و صاحب كتاب‌هاى مشهور و شيرين مى‌گويد: همين امروز اگر زنبور عسل( اعم از وحشى و اهلى) از بين برود يكصد هزار نوع از گياهها و ميوه‌هاى ما از بين خواهد رفت و از كجا كه اصلًا تمدن ما از بين نرود. و در توجيه آن گفته شده: نقش زنبوران عسل در جابجا كردن گرده‌هاى‌نرگياه و بارور ساختن گياهان ماده و سپس پرورش يافتن ميوه‌ها آنقدر عظيم است كه به نظر بعضى از علما حتّى از عسل سازى زنبوران هم مهمتر است. سبحان الله الحكيم العليم الّذى لا يتناهى عجائب خلقه.