عَنْ زُرَارَة، عَنْ أَبِی جَعْفَرٍˆ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ قَتَلَ رَجُلًا خَطَأً فِی الشَّهْرِ الْحَرَامِ قَالَ: تُغَلَّظُ عَلَیهِ الدِّیة وَ عَلَیهِ عِتْقُ رَقَبَة أَوْ صِیامُ شَهْرَینِ مُتَتَابِعَینِ مِنْ أَشْهُرِ الْحُرُم... .‌[١]

با مراجعه به جوامع حدیثی ـ که همین متن را از کلینی روایت می‌کنند ـ به اختلاف نسخ‌ها پی می‌بریم. شیخ الطائفه، این حدیث را از کلینی در کتاب تهذیب الاحکام[٢] و ملا محسن فیض کاشانی
ـ که صحیح‌ترین نسخه‌های الکافی را در اختیار داشته ـ در کتاب الوافی[٣] به جای «تُغَلَّظُ عَلَیهِ الدِّیه»، عبارت «تُغَلَّظُ عَلَیهِ الْعُقُوبَه» آورده‌اند و می‌دانیم مسأله عقوبت ‌ـ که جنبه «تعزیری» دارد ‌ـ با مسأله دیه، متفاوت است.

ب) در روایتی در اصول الکافی تعداد آیات قرآن هفده هزار گزارش شده ـ ، در حالی که خلاف ضروری دین است.

از امام صادق† نقل شده که فرمود:

إِنَّ الْقُرْآنَ الَّذِی جَاءَ بِهِ جَبْرَئِیلُ† إِلَی مُحَمَّدٍˆ سَبْعَة عَشَرَ أَلْفَ آیة؛[٤]

قرآنی را که جبرئیل نزد حضرت محمدˆ آورد، دارای هفده هزار آیه است.

[١]. الحدائق الناضره، ج‌٣، ص٣٦٥.

[٢]. سفینة البحار، ج١، ص٤٦٦.

[٣]. مجمع البیان، ج‌٦، ص٧٩٠‌؛ و نیز ر.ک: تفسیر جوامع الجامع، ج‌٢، ص٣٩٣‌؛ تفسیر نور الثقلین، ج‌٣، ص٣٣١، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم‌، ج ٨ ، ص٤٠٣‌؛‌ دعائم الاسلام، ج٢، ص١٤٧؛ الجعفریات، ص٢٤٣؛ وسائل الشیعة، ج٢١، ص٤٠٤؛ بحارالأنوار، ج١٤، ص٢٢٦، باب ولادة عیسی٧؛ مستدرک ‌الوسائل، ج١٥، ص١٣٦، ب٢٤، ح١٧٧٧٧.

[٤]. محقق حلی در شرایع الاسلام فرموده است: اگر کسی را در ماه‌های حرام (رجب، ذوالقعده، ذوالحجة ومحرم) بکشد، یک سوم بر مقدار دیه افزوده می‌شود.