آن چنان که در الوافی و الوسائل هر دو به نقل از الفقیه «وَ أَدِّ نَقْصَ عَمَلِک‌»،[١] و در برخی از کتب فقهی به نقل از الفقیه «داوِ نَقْصَ عَمَلِک»[٢] آمده است.

محقق و مصحح من لا یحضره الفقیه در پی نقل نسخه‌های متعدد در پانوشت می‌نویسد:

همه این نقل‌ها از تصحیفات نساخ سرچشمه گرفته و درست همان است که در متن آوردیم.[٣]

ب) ابوعلی بن راشد روایت کرده است که به امام هادی† عرضه داشتم:

جُعِلْتُ فِدَاک! اشْتَرَیتُ أَرْضاً إِلَی جَنْبِ ضَیعَتِی بِأَلْفَی دِرْهَمٍ فَلَمَّا وَفَّیتُ الْمَالَ[٤] خُبِّرْتُ أَنَّ الْأَرْضَ وَقْفٌ، فَقَالَ: لَا یجُوزُ شِرَاءُ الْوَقْفِ[٥] وَ لَا تُدْخِلِ الْغَلَّة فِی مَالِک،[٦] ادْفَعْهَا إِلَی مَنْ أُوقِفَتْ[٧] عَلَیهِ، قُلْتُ: لَا أَعْرِفُ لَهَا رَبّاً. قَالَ: تَصَدَّقْ بِغَلَّتِهَا؛[٨]

[١]. رجال النجاشی، ص٤٤٠، ش١١٨٥؛ خلاصة الأقوال فی معرفة أحوال الرجال، ص٢٦٣. حتی فرزند خدا دانستن حضرت عیسی به تصحیفی در انجیل مستند شده است. (دانشنامه جهان اسلام، ج٧، ص٣٥٦).

[٢]. ر. ک: مستدركات علم رجال الحدیث، ج١، ص٦٥؛ توضیح المقال، ص٤٩؛ من لا یحضره الفقیه، ج١، ص٤٢١، ح١٢٤٠ و ج٣، ص١٧٧، ح٣٦٧١.

[٣]. من لا یحضره الفقیه، ج‌٣، ص١٧٨، باب المعایش و المكاسب، ح٣٦٧١. و ر.ک: بحارالأنوار، ج٧٢، ص٤٠٨، ب٨٧، ح٤٨ و ح٩٠.

[١١٦]. من لایحضره الفقیه، ج٣، ص١٧٦.

[١١٧]. وسائل الشیعة، ج‌١٧، ج١٩٣؛ الوافی، ج‌١٧، ص١٦٩.

[١١٨]. المكاسب المحرمه (اراكی)، ص٧٤.

[٤] . من لایحضره الفقیه، ج٣، ص١٧٦.

[٥] . من‌لایحضره‌الفقیه: «إِلَی جَنْبِی بِأَلْفِ دِرْهَمٍ فَلَمَّا وَفَّرْتُ الْمَالَ»؛ تهذیب‌الأحكام: «فَلَمَّا وَفَّرْتُ الْمَالَ»؛ الاستبصار: «إِلَی جَنْبِ ضَیعَتِی فَلَمَّا وَفَّرْتُ الْمَالَ». بحارالانوار: «و فی بعض نسخ الكافی: وفیت، و فی بعضها: وزنت. و هما أظهر»؛ ملاذ الأخیار، ج ١٤، ص٣٩٨. المکاسب؛ شیخ انصاری: «فَلَمَّا عَمَرتُها»، ص١٦٣.