فِی رَجُلٍ جَهَرَ فِیمَا لَا ینْبَغِی الْإِجْهَارُ فِیهِ أَوْ أَخْفَی فِیمَا لَا ینْبَغِی الْإِخْفَاءُ فِیهِ، فَقَالَ: أَی ذَلِک فَعَلَ مُتَعَمِّداً فَقَدْ نَقَضَ صَلَاتَهُ وَ عَلَیهِ الْإِعَادَه؛[١]

در باره مردی که نماز را در جایی که سزاوار نیست بلند خواندن در آن، بلند بخواند، یا در جایی که سزاوار نیست آهسته خواندن در آن آهسته بخواند، حضرت فرمودند: هر یک از این دو را اگر روی عمد کرده باشد، نماز خود را شکسته است و باید نمازش را دو باره بخواند.

مجلسی اول می‌نویسد:

در بعضی از نسخ «نقص» به صاد مهمله است، یعنی ناقص کرده است نماز خود را و بر اوست که اعاده کند. و بنا بر نسخه معجمه اعاده بر سبیل وجوب است و بنا بر مهمله بر سبیل استحباب است. و احتمال وجوب نیز دارد بنا بر لفظ «علیه» که غالباً آن را در واجب استعمال می‌کنند. [٢]

محمّد بن قیس از امام باقر† نقل کرده که امیر‌مؤمنان† فرمود:

کسی را حدّ نزنند، نه مرد را و نه زن را، مگر این‌که چهار شاهد شهادت دهند بر این‌که آلت آن دو را در حال کذا و کذا دیده‌اند. و نیز فرمود: من حاضر نیستم که اوّلین شخص شهود باشم. خوف آن دارم که بعضی از شهود نکول‌ کنند و من تازیانه قذف بخورم.[٣]

[١]. الاستبصار، ج١، ص٨٧ ، ب٥٢، ح٢ و ص١٦٩، ب١٠١، ح٢؛ ج٢، ص٤٩، ب٢٥، ح٣.

[٢]. همان، ج١، ص١٩٥، ب١١٥، ح٦؛ ج٣، ص٨١، ب٥٢، ح٥.

[٣]. همان، ج٢، ص٤٩، ب٢٥، ح٣.